به گزارش خزرآنلاین، چندی پیش بود که سهیل مرادپور، دبیر هیات قایق رانی گیلان با اشاره به کناره‌گیری برخی از مربی‌های خانم از هیئت قایقرانی گفته بود: در گذشته به دلیل عدم حمایت از مربی‌های خانم در هیئت قایقرانی دلسردی در بین آنها ایجاد شد و از این هیئت کناره‌گیری کردند.

وی دلیل عدم حضور مربیان مذکور بر سر تمرینات را  عدم موفقیت در جلب اعتماد این مربیان دانسته و گفته بود حتی با حضور هیت رئیسه جدید هیئت هم نتوانستیم با عمل به قول‌هایی که داده بودیم اعتماد این ورزشکاران و مربیان را جلب کنیم و لذا نتوانستیم از مربیان مذکور بخواهیم دوباره بر سر تمرینات خود حضور داشته باشند و از آنها برای حضور در تمرینات و مسابقات استفاده کنیم.

جالب آنکه دبیر هیات قایقرانی گیلان در حالی نسبت به حمایت های نماینده مردم بندرانزلی ابراز امیدواری می کند و از تلاش برای جذب مربی آقا برای بانوان قایقران گیلانی سخن می گوید که با توجه به اظهارات وی به نظر می رسد دلیل اصلی تلاش برای آوردن مربی آقا دلسردی مربی های خانم و قطع همکاری آنان یا هیات قایقرانی گیلان باشد.

حال این سوال مطرح است که بر سر کار آوردن مربیان آقا برای بانوان قایقران گیلانی به جای عمل به قول های داده شده به مربیان خانم هیات قایقرانی و تلاش برای جلب اعتماد آنان، به نوعی پاک کردن صورت مساله به جای حل مساله نیست؟!

شاید آن روز که دبیر هیات قایقرانی بر عمل نکردن به قول های داده شده به مربیان خانم هیات گیلان صحه می گذارد، کمتر کسی فکر می کرد که جادثه ای شوم در انتظار یکی از ملی پوشان تیم قایقرانی گیلان باشد.

متاسفانه در قضیه غرق شدن شادی سرخیل ضعف تیم مربیگری به وضوح دیده می شود و تناقضات فراوانی حتی در نقل قول های پس از حادثه از سوی مسئولان دیده می شود.

در حالی که نائب رئیس هیات قایقرانی در مصاحبه با خبر شبکه باران پوشیدن جلیقه نجات را برای قایقران الزامی نمی داند و آن را به دلیل آشنایی قایقران با فنون شنا و عرض کم تالاب می داند، می گوید: ” چون قایقران در روز حادثه می خواستند آمادگی خود را محک بزنند و جلیقه مانع از حرکتشان بوده است، شادی جلیقه نجات را بر تن نکرده بود!”

در حالی که مرادی، مربی قایقرانی که در روزحادثه در محل حاضر بوده است می گوید که جلیقه نجات را به شادی داده است اما او از پوشیدن آن امتناع کرده است.

شاید هر بیننده ای که تنها یک بار به مسابقات قایقرانی را دیده باشد و یا تصاویر آن را مشاهده کرده باشد، به خوبی بداند که همواره جلیقه نجات بر تن قایقرانان چه در تمارین و چه در حین مسابق5ات بوده است و اگر بنا به گفته نائب رئیس هیات قایقرانی گیلان پوشیدن جلیقه نجات الزامی نبوده است و مانع از حرکتشان می شده، پس چرا مربی از شادی می خواهد که جلیقه بر تن کند؟! ناگزیر باید بپذیریم که یا مربی دانش لازم را در این خصوص نداشته است و یا حرف های آقای نائب رئیس منطبق بر واقعیت نبوده است!

نکته دیگر اینکه جریان آب در روز تمرین با توجه به بارندگی های شدید روز قبل شدید بوده است و قبل از واژگونی قایق شادی، قایق دیگری نیز واژگون می شود که البته هیچ یک از مسئولین به طرز قابل تاملی به این حادثه اشاره در مصاحبه هایشان اشاره نمی کنند!، با این وجود چرا مربی حاضر در صحنه از ادامه تمرین جلوگیری نمی کند به خصوص اینکه می بیند برخی از قایقرانان جلیقه نجات بر تن ندارند؟!

با این حال هنوز هم مسئولان به صورت رسمی اعلام نکرده اند که همراه با این تیم 13 نفره چند مربی حاضر بوده اند چرا که پدر شادی به نقل از شاهدان عینی می گوید که در آن روز نه مربی و نه سرپرست با قایقرانان همراه نبوده اند!

در هر حال شادی دیگر رفته است و حداقل انتظار از مسئولان امر به خصوص رئیس هیات قایقرانی انزلی که نماینده مردم انزلی در مجلس نیز می باشد، اینست که به شدت با خاطیان و مسببان بروز این حادثه برخورد نماید تا دیگر شاهد بروز این قبیل اتفاقات نباشیم.