یادداشت مدیرمسئول؛
علی رمضانی کینچاه
شمال ما؛
یک؛ مرگ نزدیک به ۵۰۰ هزار نفر و مصدومیت و معلولیت حدود ۵ میلیون نفر ایرانی در حوادث رانندگی ۲۰ سال گذشته نتیجۀ بیکفایتی و ضعف مدیران بخشهای تولید خودرو، ایمنسازی جادهها، امداد و نجات و حوزۀ فرهنگ بهدلیل عدم فرهنگسازی و ترویج رانندگی ایمن است. روزانه نزدیک به ۴۵ نفر در تصادفات رانندگی کشور جان خود را از دست میدهند. ایران از نظر تصادفات ناایمن رانندگی در بین ۱۹۰ کشور، در رتبه ۱۸۹ جهان قرار دارد و تقریبا هر نیم ساعت یک نفر در کشور کشته میشود! در حالی که حتی یک کشته نیز در جادهها زیاد است.
دو؛ در سال ۱۳۹۷ نزدیک به ۴ هزار نفر ایرانی بر اثر سوءمصرف مواد مخدر و عوارض ناشی از آن در کشور جان خود را از دست دادند و هر ساله حدود ۵۵ تا ۶۵ هزار نفر دیگر نیز بهدلیل استعمال دخانیات میمیرند؛ روزی ۱۵ تا ۲۰ نفر در کشور قربانی سیگار و در واقع سیاستهای غلط کشور بهویژه در حوزۀ فرهنگی میشوند که مدیران ارشد فرهنگی بهجای فرهنگسازی و مبارزه با این غول آدمکش و ثروت بر باد ده، مشغول سیاستبازی هستند زیرا نه بر اساس دانش، توانمندی و شایستهسالاری که با زد و بندهای سیاسی و بده بستانهای حزبی بر سرکار آمدهاند.
سه؛ عواملی همچون بیماریهای قلبی و عروقی، سرطانها و تومورها، بیماریهای دستگاه تنفسی و بیماریهای عفونی از مهمترین دلایل مرگهای ثبت شده در سال ۱۳۹۷ در ایران هستند که بخش عمدۀ این مرگ و میرها در سنین زیر ۷۰ سال رخداده که به مرگ زودرس معروف است؛ تلفاتی که با بیتوجهی مدیران ارشد حوزۀ بهداشت و درمان کشور به «پیشگیری» و تمرکز آنان بر «درمان» به دلیل منافع صنفی افزایش یافته است. مدیران حوزۀ علوم پزشکی تا وقتی خود از سرمایهگذاران و سهامداران بیمارستانهای خصوصی هستند که دهها میلیارد تومان برای تجهیز بیمارستانهای خود هزینه کردهاند، تمایلی به ترویج سلامت شهروندان نخواهند داشت و مخالف سرسخت شعار «پیشگیری مقدم بر درمان است» خواهند ماند و دشمن شماره یک پیشگیری! زیرا اساسا منافع شخصی آنان در گسترش بیماریها و افزایش بیماران است و پیشگیری باعث رکود تجارت درمان و در نتیجه ورشکستگی بیمارستانهایی خواهد شد که خود در راس سهامداران آنها هستند.
چهار؛ در آبانماه سالجاری تصمیم شتابزده و کارشناسینشدۀ افزایش ۳۰۰ درصدی قیمت بنزین و اعلام آن در زمان نامناسب، خشم مردم خسته از تحریمهای ناجوانمردانه، تورم و گرانی را برانگیخت و کشور را در آستانۀ یک بحران بزرگ قرار داد.؛ اعتراض و اغتشاش یکبار دیگر ایران را به خبر اول رسانههای جهان تبدیل کرد تا فرصتی برای ماهیگیری عدهای از آب گلآلود کشور فراهم شود. رخدادی که به اعتقاد تحلیلگران سیاسی و اجتماعی با تدبیر و چارهاندیشی قابل پیشگیری بود اما با بیکفایتی مدیران تصمیمگیر، عدم شفافیت و بیتوجهی به ضرورت آمادهسازی افکار عمومی به فاجعهای بزرگ و تلفات جانی و مالی بسیاری ختم شد.
پنج؛ در بارش سه روزه و یک متری برف گیلان در بهمنماه سالجاری، ۱۰ نفر کشته و ۱۴۵ نفر مصدوم شدند؛ آماری تکاندهنده که با مدیریت ضعیف، از برف زیبا یک فاجعۀ بزرگ ساخت و کام مردم را تلخ کرد. در چند روز گذشته پنج نفر از شهروندان تنها یک شهرستان آستانه اشرفیه بر اثر حوادثی که به راحتی قابل پیشگیری بودند جان خود را از دست دادند؛ یک جوان ۲۱ ساله بر اثر آتشسوزی، جوان ۳۰ سالۀ دیگری بر اثر گازگرفتگی، مردی ۶۴ ساله بر اثر برقگرفتگی و دو تن نیز بر اثر سقوط از ساختمان! بهراستی آگاهیبخشی، فرهنگسازی و پیشگیری از چنین حوادثی در جامعه وظیفه کیست؟
شش؛ اولین مدیرانی که دستور دپوی زباله در دل جنگلهای باستانی هیرکانی و سواحل زیبای شمال ایران را صادر کردند و مدیران پس از آنان که بیمحابا به این کار استمرار بخشیدند از بیکفایتترین مدیران تاریخ ایران هستند درست مثل رانندگانی که زبالهها را از خودروی خود به بیرون پرت میکنند تا خود را از شر آن زبالهها راحت و یک شهر را ناراحت کنند. جدا از رنج و محنتی که مردم استانهای شمالی از بیماریهای مختلف تنفسی، پوستی و انواع سرطان میکشند؛ ثانیهشمار انفجار بمبهای ساعتی مراکز دپوی زباله در شمال کشور به صفر نزدیک میشوند تا تعریف تازهای از بحران و مرگ ارائه دهند و شیپور نیستی و نابودی را بهصدا درآورند.
هفت؛ «کرونا ویروس» از مدیران ناآگاه، ناتوان و بیکفایتی که خواسته و ناخواسته میلیونها ایرانی را در سالیان متوالی قربانی مدیریت ناصواب، زیادهخواهیها و قدرتطلبیهای خود کردهاند و سد راه رشد و توسعۀ کشور شدهاند، بسیار مهربانتر است. «کرونا ویروس» از پزشکانی که سالهاست نان خود را به خون بیماران آغشته کردهاند و تجارت را به طبابت ترجیح میدهند، بسیار بیآزارتر است. «کرونا ویروس» از شهروندانی که برای سود مالی بیشتر با جان همشهریان خود بازی میکنند و لوازم پزشکی و بهداشتی از جمله ماسک، ژل ضدعفونیکننده، الکل و… را برای فروش با قیمت بیشتر احتکار میکنند، بسیار بامعرفتتر است. مدیران بیکفایت، پزشکان بیوجدان و شهروندان مسئولیتناپذیر بسیار خطرناکتر و کشندهتر از «کرونا ویروس» هستند.
البته حساب اندک مدیران لایق، پزشکان منصف و شهروندان شریف از این نوشته جداست.
علی رمضانی کینچاه
مدیرمسئول
تمام حقوق مادی و معنوی این سایت برای " شمال ما " محفوظ میباشد.
طراح و کدنویس " گیل دیزاین "
دیدگاهتان را بنویسید