شمال ما: وجود پلهای عابر پیاده در خیابانها اطمینان خاطری هم برای عابرین پیاده و هم برای رانندگان بوجود میآورد اما با وجود این مسأله، شاهد عدم استقبال مردم از این معابر امن عبور و مرور هستیم.
سالانه پلهای عابر پیاده برای ایجاد معبری امن عبور و مرور عابرین پیاده از عرض خیابانها ساخته میشود اما در عمل شاهد بلااستفاده بودن این پلها هستیم.
امروز عبور از پلهای عابر پیاده، یکی از نشانه های توسعه یافتگی شهری است که در ردیف فرهنگ شهرنشینی میگنجد، اما متأسفانه این توسعه یافتگی در بینش و عملکرد برخی شهروندان نمایان نیست و درونی نشده است و در کنار مسائلی همچون ضعف فرهنگ ترافیک، عادت نداشتن و عجله داشتن، ناتوانی و بیماری جسمی یا ترس از ارتفاع و… که برخی شهروندان آنها را از دلایل عدم استفاده از پلهای عابر بیان میکنند شاید مکانیزه نبودن پلهای عابر پیاده نیز در بی رغبتی شهروندان به استفاده از پل های عابر پیاده بی تأثیر نباشد و این مسأله مهمی است.
البته با توجه به اینکه استفاده از پله برای افراد سالخورده، کودکان و بیماران مشکل است، مکانیزه کردن پلهای عابر پیاده در همه سطح شهر یکی از ضرورتهای امروز مدیریت شهری بشمار میرود.
بخش دیگر این مسأله به فرهنگسازی باز میگردد. در کشورهای توسعهیافته که رفتارهای ترافیکی را یکی از شاخصهای توسعهیافتگی میدانند، از سنین کم با فرهنگسازی روی این مسأله سرمایهگذاری میکنند.
با رشد روز افزون جمعیت و شمار خودروها در سطح شهرها، برای افزایش ایمنی عابرین همچنین جلوگیری از بروز مشکلات عبور و مرور خودروها باید فرهنگ استفاده از پلهای عابر پیاده در میان مردم نهادینه شود.
دیدگاهتان را بنویسید