بر اساس آمارهای موجود، مناطق حفاظت شده  و پارک های ملی جهان بین سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۵ میلادی بیش از ۸۰ درصد افزایش  یافته اند که  البته برای رسیدن به اهداف توافقنامه پاریس ۲۰۱۵ در مورد تغییرات اقلیمی و برنامه های توسعه پایدار، حیاتی و الزامی است. چنین مناطقی برای مبارزه با آثار منفی تغییرات اقلیمی بر  روی انسان ها و حفاظت از تنوع زیستی در نظر گرفته می شوند.

از  سوی دیگر مردم بومی و جوامع محلی سرمایه ای گرانبها در این فرایند محسوب می شوند که در صورت توجیه توسط مقامات ملی و استانی، مشارکت در تصمیم گیری ها، آموزش و افزایش دانش تخصصی برای بهره برداری پایدار از موهبتی که در اختیار دارند می توانند به عنوان نگهبانان تنوع زیستی و عوامل کلیدی برای حفاظت موثر در سطح وسیع به کار گرفته شوند.

در بسیاری از نقاط جهان مردم  بومی در یک منطقه خود را مسئول آنچه  که زنده است و آنچه که  می میرد می دانند. آن ها ته فقط برای بهره کشی از محیط اطراف بلکه به عنوان یک آرمان اخلاقی و گاهی دینی از طبیعت مراقبت می کنند و به آن ها به منزله  مخلوقات مقدس احترام می گذارند و از طریق زبان، رسوم محلی، رفتارهای سنتی، هنجارهای قومی، عقاید و آیین های  مذهبی ارتباطی روحی، معنوی و اخلاقی با طبیعت برقرار می کنند.

در مقابل، خدمات  زبست بومی به عنوان نعمت های خدادادی در اطراف جوامع محلی می تواند موجب پایداری و  تامین درآمد آن ها شود. این منافع اجتماعی و اقتصادی تنها در صورت  پایداری منطقه و محیط زیست اطراف آنها قابل بهره برداری می باشد که در واقع مبنای یک درک عمیق و دانش سنتی مردم محلی در راستای مدیریت منابع برای ایجاد توسعه پایدار  است.

* کارشناس علوم زیستی