شمال ما، علی علیزاده ازبری: 22 آوریل (دوم اردیبهشت) در تمام دنیا روزی برای زمین نام گرفته است. برای یادآوری آنچه ما انسانها، تنها موجودات هوشمند ساکن بر این کره خاکی بر سر آن آورده ایم. این نامگذاری برای این است که به خود یادآوری کنیم که نباید تنها سیاره مسکونی کهکشانها را فراموش کنیم. شاید این اندک مرهمی بر زخمهای عمیق زمین باشد.در سال 1969 (جان مککانل) ایده برگزاری یک روز جهانی به نام روز زمین پاک را در همایش یونسکو درباره محیط زیست مطرح کرد. (یوتانت) دبیر کل وقت سازمان ملل از ایده مک کانل استقبال کردوبه دنبال آن این روز به یک روز جهانی در تقویم های سراسر دنیا تبدیل شده وهر سال مراسم ویژه ای در این روز در سراسر جهان برگزار می شود .مانند به صدا در آمدن صدای ناووس کلیساها، بوق کشتی ها ،نواختن نوازندگان و… در ايران نيز هفته زمين پاک از روز دوم ارديبهشت ماه به مدت يك هفته در سراسر كشور برپا میشود . جان کانل، «روز زمین» را بهانه ایی برای شکرگزاری ویادآوری تعهدات ما برای مراقبت و حفاظت از زمین می داند. اما روزی برای شکر گذاری است یا شرمندگی!
به قول استاد فریدون مشیری؛
هوای همنشینی با ساز و گل و شرابم نیست
زمین بیمار و رنجور است
دوروزی را که بر بالین این بیمار باید زیست
اگر دردی زجانش برنداریم ناجوانمردی است.
روز زمین پاک یعنی اینکه زمینی داریم که ناپاک است.البته از اول ناپاک نبود.ما انسانها پاکی را از زمین گرفتیم.آلودگی همزاد زمین نبود.آلودگی را خدا خلق نکرد ،آلودگی و ناپاکی مخلوق انسان است. این دستور خداوند است که در زمین پاک، پاک زیست کنید.اما بشر ناسپاسانه بر زمین زخم می زند و ناپاکی می آفریند. زمین، شگفتی بزرگ آفرینش است. از آن رو که با دیگر سیاره ها فرق دارد. ازآن رو که در جوّ آن اکسیژن هست . از آن رو که در آن آب هست، در نتیجه، فعلا تنها سیاره ایی است که امکان زیستن برای انسان در آن فراهم است.آری زمین تنها خانه ماست.خداوند در قرآن می فرماید”اَللّهُ الّذی جَعَلَ لَکُمُ الاَرضَ قراراً” خداوند همان است که زمین را آسایشگاه شما قرار داد. درجایی دیگر میفرماید: خداوند کسى است که زمین را براى شما جایگاه امن و آرامش قرارداد و آسمان را همچون سقفى و شما را صورتگرى کرد و صورتتان را نیکو آفرید. (غافر آیه ۶۴)
اما باروند فعلی خرابی های انسان، در آینده نزدیک زمین دیگر پناهگاه، آسایشگاه و بستر، برای انسانها نخواهد بود. امروزه کارشناسان اذعان دارند که بشر از عهده بازسازی خرابی هایی که بار آورده بر نمی آید بنابراین بر ما واجب است که همین اندازه از آنچه را که باقی مانده است حفظ کنیم و ما این مهم را پی نبرده ایم. به راستی چیزی از زمین باقی نمانده است. با توجه به شعار امسال روز زمین پاک (اراده ملی برای زمین پاک) ما در ایران سال 1393 را در حالی آغاز کرده ایم که با تنگناهای زیست محیطی زیادی روبرو هستیم که آقای ناصر کرمی در سایت زیست بوم به مهمترین آنها به شرح زیر تاکید دارد.
افزایش روند آلودگی هوا- خشکسالی- نابودی بیشترحیات وحش- خشکی بیشتردریاچه ارومیه- افزایش تخریب جنگلها و مراتع -ادامه فرسایش خاک- بیابانزایی-خشکیدن دریاچه هامون- افزایش تولید و دفع غبر استاندار زباله- آلودگی بیشترسواحل و محیط های دریایی- تخلیه فاضلاب در رودخانه ها- کنترل نشدن ریزگردها و… با این همه آیا وقت آن نیست که به خود آییم و بیاندیشیم که بازمین که مادر ماست چه می کنیم؟ آب زلال رودخانه های آن را چگونه آلوده می کنیم؟ با طبیعت و جنگل چگونه معامله ایی داریم؟ به جای گیاه و درخت ،هر روز چند تن آجر و آهن بر مزارع و جنگل سبز می کنیم؟ چقدر زباله تولید می کنیم؟ چقدر از زباله ها را در در طبیعت رها می کنیم؟ تاکی می خواهیم اره و تبر برای بریدن اندک جنگل باقی مانده تیزکنیم؟ و سوال های بیشماردیگرکه از خود نمی پرسیم؟ چرا از خود نمی پرسیم که سهم ما در تخریب طبیعت چقدر است؟ شاید پاسخ این سوالها باعث شرمندگی ما خواهد شد؟ بیایید کاری کنیم تا از شرمندگی زمین بیرون آییم.
و حرف آخر را استاد شفیعی کدکنی فرموده اند که ؛
“آخرین برگ سفرنامه ی باران
این است
که زمین چرکین است “
تمام حقوق مادی و معنوی این سایت برای " شمال ما " محفوظ میباشد.
طراح و کدنویس " گیل دیزاین "
دیدگاهتان را بنویسید