داستان از آنجا آغاز می شود که یک فعال محیط زیست برای رتق و فتق امور و گذران زندگی و علارغم میل باطنی در یک شرکت ارزیابی و صدور پروانه زیست محیطی استخدام می شود اما در ادامه وارد بازی های سیاسی برای صدور مجوز معدن تالویوارا می شود.

با این که می داند چه خطراتی زیست بوم منطقه و شهروندان را تهدید می کند اما با یک شرکت لابی گری به نام gtk که از رانت خوران اصلی احداث و استخراج معدن است آشنا می شود و چون برای خرید خانه به پول نیاز مبرم داشت دست به دست آنها داد تا سالانه به جای تولید در بهترین حالت ۱۶۰۰۰تن، بیش از حد توان معدن یعنی ۱۰۰۰۰۰تن استخراج کند.

حتی با رئیسش در ارزیابی زیست محیطی لابی کرد تا شغل مشاوره زیست محیطی معدن را بدست آورد. یکی از خطرات جدی آن بود که ۲۰۰۰۰ تن اورانیوم دست نخورده و گوگرد در آن معدن دفن شده بود. لیکن در آخر با کمک وزیر محیط زیست، همه و همه دست به دست هم دادند تا میزان اشتغال در آن ناحیه را بالا ببرند. اما با وارد شدن چندین تن گوگرد و دیگر مواد سمی به رودخانه و در نهایت ریختن آن به دریاچه باعث نابودی تمام حیات جانوری و انسانی آن شدند.

زمانی فعال محیط زیست بی گناه از کرده خود پشیمان شد و می خواست تمام پرونده های وزیر محیط زیست و gtk و رئیس ارزیابی محیط زیست را رو بکند با اتهام موادمخدر و اخراج مواجه شد.

در آخر هم پلیس به بی گناه بودنش مهر تایید زد و گفت که وارد جریانی ناخواسته شده که فکرش را نمی کرده است.

اکثر جامعه محیط زیست امروز ایران متفق القول اند که کلانتری بدون هیچ ارزیابی زیست محیطی و بدون کوچکترین توجه به متخصصین و فعالان محیط زیست برای انتقال کاسپین به کویر مرکزی ایران با تمام قوا به پیش می رود. با انتقال سرشاخه کارون به استان های اصفهان و یزد و کرمان فقط زمینه غیرقابل سکونت بودن این استانها را فراهم می کنند. از طرفی تغییر مسیر این فرایند باعث شده تا تعدادی از فعالان محیط زیست و آب از آن طرف بام بیفتند و می خواهند انتقال آب شاخاب پارس (عمان) را جایگزین انتقال آب کاسپین بکنند.

ین تعداد معدود فعال معتقدند چون شاخاب پارس به اقیانوس هند و آب های آزاد جهان راه دارد خطری ندارد، در صورتی این طرح را می خواهند جایگزین کنند که بازهم دست کمی از کار آقای کلانتری ندارد.

اگر قرار باشد زندگی میلیون ها انسان و حیات جانوری و گیاهی مناطق به خطر بیفتد بازهم این کار را می کنید؟ چرا مدیران کلان پنبه در گوش خود کرده اند و به حرف جامعه محیط زیست گوش نمی دهند؟  واقعا” بستن چند قرارداد و  معاوضه با زندگی چند میلیون انسان میارزد؟

نمونه بارزی از مدیریت یکطرفه کلانتری با حضور در شورای محیط زیست رخ داده است که می خواهند مناطق حفاظت شده را کم یا زیاد کنند. مگر محیط زیست مرز می شناسد که بخواهید آن را کم یا زیاد کنید؟

با این کار تنها حریم امن برای صنایع آلاینده و مخرب در همسایگی مناطق حفاظت شده را  فراهم میآورید.

همچنین کلانتری در تصمیم گیری های خود بدون در نظر گرفتن سالها زحمات تیم های نجات یوزپلنگ ایرانی عنوان کرده است اکنون آب در اولویت است نه یوزپلنگ!

یعنی به همین راحتی یوزپلنگ را فراموش کنیم؟ چون که به دلیل نبود سیستم یکپارچه مدیریت آب و تصمیماتی که در چهل سال گذشته باعث خشک شدن تالاب ها و دریاچه ها شده است و حالا هم کلانتری با سودای انتقال آب کاسپین و کارون می خواهد بر زخم های محیط زیست ایران نمک بپاشد و آن را چند برابر کند و یوزپلنگ را در اولویت خود قرار نمی دهد!

اگر بی انصاف نباشیم یک کار خوبتان این بود دکتر مدنی از نخبگان کشور را بر مسندی نشاندید تا امید به مغزهای فراری برگردد اما آن هم که تخصصش آب هست در پست دقیق خود جای نگرفت و با اتفاقات چند روز اخیر که برایش افتاد به امیدهای بازگشت جوانان تحصیل کرده و نخبه خارج از کشور اگر نگویم  پایان داد اما حداقل تا مقدار زیادی کاهش داد. ابتدا دکتر محمود صادقی تایید کردند که با شما صحبت کرده اند و در جریان بازداشت دکتر مدنی ایشان را قرار دادید و سپس تکذیب کردیدکه اصلا” دکتر مدنی دستگیر نشده است، حتی کوچکترین حمایتی  از ایشان نکردید.

آقای کلانتری آیا بهتر نیست تا بیش از این دیر نشده به حرف‌های جامعه محیط زیست گوش فرا دهید تا ایران را  معدن تالویوارا نکرده اید؟

* فعال محیط زیست