یادداشتی درباره اتفاقات اخیر دانشگاه پیام نور گیلان؛



شمال ما: طی دو روز گذشته اخبار تآسف باری از دانشگاه پیام نور استان گیلان (واحد رشت) به گوش رسید که حقیقتا جای بسی تآمل دارد.

 

سوالی که مطرح است این مهم میباشد که چگونه ممکن است در یک محیط فرهنگی -آموزشی، که باید رسالت مقدس جهاد فرهنگی  در راستای  اعتلای فرهنگ ایرانی-اسلامی را دنبال کند،شاهد این قبیل اتفاقات  باشیم؟  به اعتقاد من این اتفاق و بروز سرقت، مصداق بارز بی فرهنگی در دانشگاه به عنوان قلب فرهنگی جامعه بود که حقیقتا قلب جامعه ی دانشجویی و دانشگاهی را به درد می آورد. لیکن از این بخش ماجرا که بگدریم، نکته ای که هر انسان عاقلی را به تفکر وا میدارد،شانه خالی کردن مسئولان دانشگاه  در قبال مشکل پیش آمده می باشد.

بارها و بارها مقام معظم رهبری به درجه ی اهمیت تشکل های دانشجویی و فرهنگی در بدنه ی دانشگاه اشاره کرده اند و به ترسیم درجه اهمیت دغدغه های فرهنگی در اجتماع پرداخته اند. حال روی سخن من با  مسئولین و روسای محترم دانشگاه ها است. من به عنوان عضو کوچکی  از جامعه ی بزرگ دانشجویی کشور عنوان میکنم که فرهنگ این روزها حال  و روز خوشی ندارد. شما دیگر نمک به زخم فعالیت های فرهنگی نپاشید. مرحم این زخم عمیق باشید.

فرهنگ دارد، عصای دست رهبری باشید. دغدغه ی رهبری،دغدغه ی من و امثال من است.  مگر غیر از این است که دانشگاه فرهنگ ساز است و  در مقام یک نماد فرهنگی عمل می نماید؟

لذا پیرو بیانات معظم له، لازم است مسئولان دانشگاه ها راه را برای فعالیت های فرهنگی باز کنند و رویه ی تعامل و همراهی را در قبال تشکل های دانشجویی و فرهنگی در پیش بگیرند و از تقابل و سنگ اندازی بپرهیزند.

به اعتقاد من تشکل های دانشجویی و تشکیلات فرهنگی در دانشگاه ها ارتباط تنگاتنگی با هم دارند  و در کنار هم هستند. لدا انتظار میرود دغدغه ی فرهنگی داشته باشید و به داد تشکل های دانشجویی برسید.

یادداشت: امیر اردلان


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *