مقصود از خواندن قرآن، پی بردن به خصوصیات جهان ابدی و ریزه کاری های جهان هستی و راهنماییهای دینی، اخلاقی، عبادی، اجتماعی، سیاسی و تاریخی، صنعتی و صدها امور دیگر که نیازمند به تفکر و تدبر دارند می باشد.

البته نکته مهمتر این است که بعد از تفکر و تدبر به آیات به آن عمل نماییم، زیرا معرفت و آشنایی به احکام و دستورات الهی، مقدمه عمل به آنهاست و با عمل، اجتماعات ترقی کرده و زنده خواهد شد و عمل است که آدمی را محبوب ساخته و با ترک آن مطرود می سازد.

از جمله آداب خواندن قرآن این است که آشکارا، شمرده، با صوت خوش، با حضور قلب، رو به قبله و با طهارت باشد. همچنین باید بکوشیم قبل از قرائت مسواک بزنیم و در حال خواندن با انگشت آیه ها را بشماریم، زیاد بخوانیم و تا می توانیم درباره عظمت صاحب قرآن فکر کرده و او را چنان بینیم که گویا در مقابل او قرارگرفته و با او سخن می گوییم و به آیات بهشت که می رسد از خدا آنها را مسئلت نماییم و زمانی که به آیات جهنم و عذاب می رسد،به خدا پناه بریم و در دل خوفی پیدا کنیم و امید از آنها بگذرد.

منبع: مهر