رشت در آن زمان چند قهرمان بزرگ همچون زنده یاد «یوسف سجودی» داشت که برنده مدال نقره آسیا را شکست داد و برای کسب مقام قهرمانی قاره زرد تلاش می‌کرد که در یک حادثه عجیب به قتل رسید.
تشییع جنازه او با شرکت ده‌ها هزار نفر از مردم در اواخر سال ۱۳۵۰ انجام شد و حتی مجلات غیرورزشی نیز هفته‌ها و ماه‌های بسیار درباره ویژگی‌های اخلاقی یوسف سجودی و ضربات سنگین «آپرکات» و «هوک» او و البته داستان زندگی اش مطالب زیادی نوشتند.
همچنین «مجید ابراهیمی» در مسابقات قهرمانی کشور همان سال(۱۳۵۰) همه حریفان خود را با مشت‌های مرگباری که داشت «ناک اوت» کرد و به مدال طلای وزن ۷۱ کیلوگرم رسید. البته رشت باز هم بوکسورهای مطرح و شاخصی داشت که از اعتبار و اشتهار ویژه ای در ایران برخوردار بودند و برخی حتی به پیکارهای بین المللی خارج از کشور نیز اعزام شدند.
البته در آن سال‌ها سطح کیفی و فنی بوکس بندرانزلی بالاتر از رشت بود که نه فقط در گیلان بلکه در ایران «حرف اول» را می‌زد. گاه حتی ۹ یا ۱۰ بوکسور برتر اوزان ۱۱ گانه آن سال‌ها از شهر انزلی بودند. همچون «محمد آذرحزین» که در المپیک ۱۹۷۶ مونترآل کانادا تا جمع ۸ بوکسور برتر وزن ۷۱ کیلوگرم بالا رفت و در مرحله یک چهارم نهایی بدشانسی آورد که به حریف رومانیایی( قهرمان جهان و المپیک) خورد و با اختلاف کم به او باخت.

عوامل اصلی پسرفت بوکس
با تعطیلی ورزش بوکس و مسابقات آن به مدت حدود ۱۰‌سال (سال‌های ۵۸ تا ۶۸ ) «نسل طلایی» بوکس ایران به اجبار دستکش هایش را به دیوار آویخت و نسل جدید نیز به چند دلیل علاقه زیادی برای رفتن بالای رینگ نداشت.
کمبود امکانات و ابزار کار برای تمرین و مبارزه، نبود حمایت کننده مالی و در نتیجه تقبل پرداخت هزینه‌های جاری بوکسورها توسط خودشان و برخوردار نبودن از حداقل درآمد مالی، تعداد اندک مربیان کلاس دیده و با تجربه در داخل کشور و… مجموعه عواملی بودند که «نسل جدید» را به پوشیدن دستکش بوکس و حضور روی رینگ تشویق و ترغیب نکرد.
معدود جوانانی هم که به دلیل علاقه ذاتی یا پیشینه برخی از اقوامشان در کسب مدال‌های آسیایی و فرا قاره ای در دهه‌های گذشته، به سراغ ورزش بوکس رفتند، این ورزش را در عرصه عمل بسیار «مظلوم» یافتند و حتی پس از ایستادن بر سکوهای ممتاز مسابقات آسیایی نیز کمترین درآمد و دلخوشی نداشتند.

مشکلات قهرمان ۶۹ کیلوی ایران
«امین قاسمی پور» یکی از نمونه‌های مشخص برای اثبات این ادعاست. او قهرمان وزن ۶۹‌کیلوی ایران و از جمله برترین‌ها در قاره کهن به حساب می‌آید. اما سال‌ها مجبور بود حتی هزینه‌های تمرین و لباس و کفش و… را هم خودش بپردازد و سرانجام پس از سپری کردن مشقات فراوان، در اداره آتش نشانی رشت مشغول به کار شد.
قاسمی پور بوکسوری بود که سال‌۲۰۱۲ در بازی‌های المپیک نیز شرکت داشت و بعد از آن همواره برتری اش را به سایر بوکسورهای وزن ۶۹‌کیلوگرم ایران به اثبات رساند. بااین حال مبارزات او را هیچ کس در داخل کشور نمی‌دید(به دلیل پخش نشدن مسابقات بوکس از تلویزیون ایران) و این روند تا همین اواخر ادامه پیدا کرد.
عشق و علاقه قاسمی پور برای حضور دوباره در المپیک، موجب شده که جوان خوش اخلاق رشتی از یک سال قبل به طور مداوم در اردوها و تمرین‌ها برای ارتقای توانایی جسمی و فنی‌اش تلاش کند و در پیکارهای انتخابی مختلف حضور یابد. قاسمی پور تاکنون ۳ مبارزه برای گرفتن بلیت پرواز به «ریو» انجام داده و یک برد و ۲ باخت داشته است. البته در این زمینه نیز فاصله زیادی میان امکانات و تسهیلات قاسمی پور و دیگر بوکسورهای ایرانی با حریفانشان وجود دارد.

اتفاق ممکن اما سخت
با این وصف «عاشق واقعی» به آسانی دست بردار نیست. بوکسورهایی هستند که باوجود دیده‌نشدن تلاش هایشان در تلویزیون، کمبود حداقل امکانات، نداشتن حامی مالی و… همچنان بدون وقفه و بی محابا به روی رینگ می‌روند و مشت می‌خورند و مصدوم می‌شوند و به سرعت بازمی‌گردند و در مسابقات بعدی شرکت می‌کنند.
قاسمی پور هنوز یک فرصت دیگر دارد. او باید به‌زودی در رقابت‌های جمهوری آذربایجان حاضر شود و در صورت پیروزی بر حریفان خود، جواز حضور در المپیک ۲۰۱۶ «ریو» را به دست خواهد آورد. جوان کم ادعا و پرتلاش رشتی و قهرمان وزن ۶۹ کیلوی ایران اگر موفق به انجام این کار شود، از معدود ورزشکاران گیلانی خواهد بود که ۲ دوره پیاپی در بازی‌های المپیک شرکت می‌کند، اتفاقی که در ورزش سنگین و پرحادثه بوکس اصلا آسان نیست.