باور کنید ما خیلی منحصر بفرد هستیم. حتی اگر خود «منحصر بفرد» هم بخواهد از ما اعلام برائت کند زیر بار نخواهیم رفت. نخستین مورد از منحصر بفرد بودن ما برمی‌گردد به روز درختکاری که در آن یکی از هنرمندان کشورمان با یک لشکر همراه به یک جایی می‌رود که تعدادی درخت، درختچه، بوته، گل و گیاه وجود دارند (که خیلی بی‌خود کرده‌اند وجود دارند!) ایشان یک نهال در آنجا می‌کارد و همراهان ایشان با ایستادن و ازدحام بی‌جا بقیه درخت‌ها و گیاهان را با خاک یکسان می‌کنند.

 بدین‌ترتیب آن منطقه که پیش از حضور این هنرمند عزیز تعداد زیادی درخت و گیاه داشته پس از ترک آن منطقه توسط هنرمند گرامی تنها یک نهال دارد. به همین دلیل است که به گزارش معاونت سازمان بیابان، جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری وسعت بیابان‌های کشور رو به افزایش است. بر این اساس اگر دیگر هنرمندان در سال‌های آینده بخواهند در روز درختکاری چنین رویه‌ای را اتخاذ کنند قطعا این سازمان بخش‌های «جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری» را تعطیل کرده و به جای آنها باشگاه بدنسازی می‌زند و نام این سازمان به «سازمان بیابان‌ها، بیابان‌ها، باشگاه بدنسازی» تغییر پیدا خواهد کرد.

 به همین دلیل بهتر است از سال آینده«روز درختکاری» را به روز«جان هرکس که دوست دارید درخت نکاشته و همین درختان قدیمی را حفظ کنید» تغییر نام دهند. البته اگر منطقی حساب کنید تا همین امروز هم جنگل‌ها و مراتع خیلی گستاخ بوده‌اند که در مقابل بیابان شدن خود مقاومت کرده‌اند. البته از بین رفتن جنگل‌ها و مراتع این مشکل را به وجود می‌آورند که برخی که در گذشته کفتر و سگ و گربه و همستر در خانه نگهداری می‌کردند، طبق گزارش خبرگزاری‌ها به نگهداری «شیر»، «اورانگوتان»، «گوریل» و «خرس» روی بیاورند و پس‌فردا که به خانه یکی از اقوام خود می‌روید باید به خرس خانگی آنها تعارف بزنید که روی مبل کنار شما بنشینند و برای خودتان که پرتقال پوست می‌کنید به خرس گرامی هم تعارف کنید!

* طنزنویس