ملوان انزلی در اوایل دهه ۵۰ نامش را به ملوان تغییر داد و کارش را با «بهمن صالح‌نیا» آغاز کرد؛ او مربی ـ بازیکن این تیم شمالی بود. صالح‌نیا از سال ۱۳۵۳ بازی را کنار گذاشت و نخستین سرمربی تاریخ ملوان شد. او بیشترین و بزرگ‌ترین افتخارات سپیدپوشان از جمله ۳ قهرمانی در جام حذفی فوتبال ایران و ۲ بار حضور در رقابت‌های جام باشگاه‌های آسیا  را که حالا با اسم لیگ قهرمانان آسیا برگزار می‌شود، کسب کرد. نام صالح‌نیا به همین دلیل برای همیشه به عنوان «پدر ملوان» در تاریخ فوتبال ایران باقی ماند.
تا سال ۱۳۵۷ بهمن صالح‌نیا سرمربی ملوان بود و به مدت یک سال نصرت ایراندوست و غفور جهانی سکان هدایت این تیم را در دست گرفتند. سپس این مسئولیت را در سال ۱۳۵۹ به بهمن صالح‌نیا سپردند و تا سال ۷۶ در اختیار او بود. به همین دلیل عنوان «با‌سابقه‌ترین» سرمربی تاریخ ملوان را به او داده‌اند. البته از سال ۷۶ تا ۹۲ شرایط تغییر کرد و بار‌ها سرمربیگری ملوان بین نصرت ایراندوست، محمد احمدزاده، فرهاد پورغلامی و بهمن صالح‌نیا دست به دست شد، اما این قانون نانوشته که «نفر اول کادر فنی ملوان باید حتما انزلی چی باشد» همچنان مثل سال‌ها و دهه‌های قبل مورد توجه است.
در لیگ دوازدهم احمدزاده به جای پورغلامی آمد. بعد صادق درودگر به عنوان نماینده حسین هدایتی (مالک ۷۰ درصد آن زمان ملوان) با احمدزاده اختلاف پیدا کرد. چنین بود که درودگر شرایط را برای تغییر کادر فنی تیم گیلانی مناسب دید و در بهار ۹۲ یک غیربومی خارجی اهل کرواسی به نام «دراگان اسکوچیچ» برای نخستین بار در تاریخ ملوان به انزلی آمد.
نتایج ملوان با اسکوچیچ در اوایل کار بسیار نا‌امیدکننده بود؛ ولی تماشاگرانی که به ورزشگاه تختی انزلی می‌رفتند صبر پیشه کردند و به او فرصت دادند. ملوان با اسکوچیچ در نیم‌فصل دوم نتایج خوبی گرفت و حتی شانس گرفتن سهمیه شرکت در لیگ قهرمانان آسیا را هم داشت، اما ۲ شکست در هفته‌های آخر موجب شد قوی سپید خزری در مکان هفتم جدول قرار بگیرد، در حالی‌که در گذشته توسط مربیان بومی عنوانی بالا‌تر از این به دست آمده بود.

کریمی به جای اسکوچیچ
با رفتن گروه «هدایتی ـ درودگر» از انزلی و بلاتکلیفی دراگان اسکوچیچ به رغم محبوبیتی که با کسب نتایج خوب و به خصوص در هم کوبیدن استقلال تهران با ۴ گل کسب کرده بود، شرایط دوباره به سال‌ها پیش بازگشت.
چرا که ۷۰ درصد مالکیت ملوان به سیروس محجوب رسید و او ترجیح داد باز هم از یک مربی بومی استفاده کند و یک بار دیگر عنان کار را به نصرت ایراندوست بسپارد. ایراندوست که پس از ۶ سال بار دیگر روی نیمکت ملوان نشسته بود، برای موفق شدن نیاز به زمان داشت، اما نتایج ملوان در نیم‌فصل دوم لیگ سیزدهم با اسکوچیچ سطح توقعات تماشاگران را بالا برده بود. به همین دلیل فرصت چندانی در اختیار ایراندوست قرار نگرفت و او پس از چند تساوی و شکست، جای خود را به «استیون میسیلوویچ» داد. تصور می‌شد که ملوان با دومین مربی خارجی، اوضاع و احوال بهتری پیدا کند، ولی نتایج به نحو دیگری رقم خورد تا ملوان به انتهای جدول برسد. این گونه بود که «فیروز کریمی» جانشین وی شد.
فیروز کریمی به رغم اشتباهات مکرر در مهره‌چینی و تعویض‌ها، با تلاش مضاعف بازیکنان و حمایت تماشاگران انزلی، سرانجام ملوان را در هفته پایانی در لیگ حفظ کرد و بلافاصله به تهران رفت.

چرا استیلی استعفا داد؟
در این فصل هم ابتدا «امیر قلعه نوعی» سرمربی ملوان بود و پس از ۳ هفته «حمید استیلی» جانشین او شد. تیم سپیدپوش گیلانی در لیگ پانزدهم از اشتباهات داوری ضربه خورد، مهره‌های کلیدی‌اش به تناوب مصدوم شدند و مشکلات مالی همچون سال‌های گذشته گریبان‌گیر این تیم بود. با این وجود حمید استیلی هم کم اشتباه نداشت و به همین دلیل با ملوان به نتایج خوبی دست پیدا نکرد.
او می‌توانست در نیم‌فصل دوم لیگ جبران کند و ملوانی تازه بسازد تا برخلاف پرسپولیس، استیل آذین و شاهین بوشهر در انزلی نمره قبولی بگیرد. ولی چند بازیکن موثر ملوان را کنار گذاشت و جانشین‌های درجه چندم برای آنان در نظر گرفت.
این کار نتیجه‌ای جز شکست‌های پیاپی در بر نداشت و او مجبور به استعفا شد. به نظر می‌رسد ملوان که تاکنون «نتایج خوب» را فقط با مربیان بومی به دست آورده، بار دیگر برای خروج از بحران باید به سراغ آنان برود.
چنان‌که «مسعود رضائیان» مدیرعامل باشگاه ملوان خبر داده است «فرهاد پورغلامی» و «محمد احمدزاده» به یک اندازه برای سرمربیگری ملوان شانس انتخاب  شدن دارند. باید منتظر بمانیم و ببینیم چه کسی عنوان سرمربیگری این تیم محبوب گیلانی را به دست می‌آورد؟