نرگس حقیقی فر

شمال ما؛

امروز اربعین است، چله  زیارت عاشورایم را به اتمام می رسانم و سربند طلای من یک زینبی ام را بر قلبم حک می کنم.

چهل روز از غروب غم انگیز شقایق ها میگذرد و هنوز صدای «هل من ناصر ینصرنی» به گوش می رسد، صدای فریاد هنوزم طنین انداز است، آه امان از کودک شش ماهه امان از گوش و گوشواره.

چهل روز است که چیزی بجز اسارت، سیلی، غربت و فریاد سهم اهل بیت محمد رسول الله نبوده است، وقتی دختر شیر خدا، مردانه می ایستد و کمر خم نمی کند، وقتی بغض شیرزن کربلا در خرابه های شام برای رگ های پاره پاره گلوی برادر می شکند و قصه عاشورا، قصه سر و نیزه را تکرار می کند، امان از دل زینب.

عاشورا قصه لب های خونین و قرآن است، قصه سیلی و صورت کودک بیهوش از دیدن سر بریده پدر، این ها همه حقیقتی است که هر ساله میهمان روز و شبمان در محرم و صفر می شود، اربعین را با داغ رقیه حسین و علی اصغرش عزاداری می کنیم و بغض وجودمان را در هیئت های عزاداری به یاد غربت مولایمان می شکنیم.

آه انگار همین دیروز بود که ندای «هل من ناصر» را کودکی شش ماهه پاسخ داد، الم تنهایی نوه پیامبر در معرفت کودک شش ماهه خونین کفن تا ابد سرخ ماند، انگار همین دیروز بود که رباب گهواره خالی را برای التیام بغض فروخورده اش تکان می داد، انگار همین دیروز بود که دست پرمهر زینب پدرانه بر سر رقیه کشیده می شد تا پاسخی باشد برای سوال این کودک سه ساله، عمه بابایم کجاست!

امروز اربعین است، چله دلدادگی ام در چهلمین روز شهادت آقایم حسین به پایان می رسد، چهلمین زیارت عاشورایم را در ظهر اربعین می خوانم کاش چله ام را در بین الحرمین به اتمام می رساندم. کاش خاک کربلایت را سرمه چشمانم می کردم که فکر و روانم چیزی بجز عشق حسین نباشد.

اربعین یعنی شدت کمال و روز رسیدن به کمال در روز وصال، امروز کربلای معلی میعادگاه بزرگترین تجمع سالانه انسانی در سراسر کره زمین است، آدم‌های معمولی سربند بندگی را بر پیشانی قلبشان گره می زنند، لطیف می‌شوند، نورانیت پیدا می‌کنند، صفای باطن آدم‌ها رو می‌شود، همه به طرز عجیبی اهل محبت می‌شوند، اربعین فینال عزاداری است برای دریافت جام طلای بندگی!

حضرت آیت الله خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب اسلامی در جلسه درس خارج فقه، پدیده بی‌نظیر و حرکت عظیم و پر معنای راهپیمایی اربعین حسینی(ع) را حسنه‌ای ماندگار خواندند و گفتند: ترکیب «عشق و ایمان» و «عقل و عاطفه» از ویژگی‌های منحصر به‌فرد مکتب اهل‌بیت(ع) است و حرکت عاشقانه و مؤمنانه مردم از کشورهای مختلف جهان در این پدیده بی‌سابقه، بدون تردید از جمله شعائر الهی است.

امروز فرصت تجدید پیمان است، بر ماست که پیمان ببندیم زینبی باشیم و ابوالفضلی حرکت کنیم. ای کاش از این پس حسینی بودن را نه در سرزمین کربلا و حریم مقدس آن امام عزیز، بلکه در لحظه لحظه و جای جای زندگی، سرلوحه اعمال خویش قرار دهیم، امروز سربند طلای من یک زینبی ام بر قلبم حک خواهم کرد…

نرگس حقیقی فر، خبرنگار ایسنا گیلان

 

منبع: ایسنا


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *