شمال ما؛
بیست و یکمین نمایشگاه مطبوعات و خبرگزاری های داخلی که از روز شنبه هفته گذشته در مصلی تهران آغاز شده بود، دیروز جمعه طی مراسمی خاتمه یافت و چراغ این نمایشگاه کاغذی تا سال آینده خاموش شد.
نمایشگاه مطبوعات امسال صرفنظر از نقاط ضعف و قوت و تعاریفی که از آن داریم، محلی برای نمایش و دیده شدن بهتر و بیشتر رسانه های مکتوب ، مدیران و دست اندرکارانش با مردم بود. نشریاتی که هرکدام با توجه به تمکن مالی و امکانات و توانایی های فنی و مجموعه ای که در اختیار دارند، در آوردگاه رسانه ای امسال عرض اندام کرده اند، هرچند که تعداد معدودی از رسانه های مکتوب و مجازی هم، ساز مخالف زدند و از حضور در نمایشگاه امتناع ورزیدند.
سوای همه این مسائل و اتفاقات، آن چیزی که می توانست برای مردم و مخاطبان رسانه ای و مطبوعاتی استان گیلان جالب باشد، حضور نشریات استان به منظور رقابت با تولیدات مطبوعاتی تهران و دیگر استان ها در نمایشگاه امسال و دستاوردهای آن بود. اما آیا مطبوعات و نشریات استان گیلان جدا از بعد کمیتی که در سطح کشور دارند و در بین چهار استان، اول قرار گرفته اند، چقدر از نظر کیفیتی قدرت رقابت در سطح کشور را دارند و با توجه به فراوانی و گوناگونی مطبوعات استان اعم از ۹ روزنامه، بیش از ۵۰ هفته نامه و دو هفته نامه، حدود ۳۰ ماهنامه، تعدادی دو ماهنامه و فصلنامه و گاهنامه و … ( بیش از ۱۶۰ نشریه که البته تعدادی از این نشریات به دلایل مختلف منتشر نمی شوند) چه چیزی برای ارائه و عرض اندام و چه دستآورد و موفقیتی از نمایشگاه امسال داشته اند؟
متاسفانه تعدد و فراوانی نشریات استان به جای اینکه مزیتی برای رقابت و فعالیت های رسانه ای مطلوب باشد، به دکانی برای کسب درآمد و امرار معاش بدل شده و اگر هم انگیزه هایی برای بهتر شدن و مناسب کردن فضای رسانه ای باشد، با وجود موانع متعددی که در استان وجود دارد، خیلی زود رنگ می بازد و می میرد.
حال تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل و اینکه نشریات استان در نمایشگاه مطبوعات امسال کجای کار بودند.
دیدگاهتان را بنویسید