بیاییم تلاش کنیم مسئولیتی را که بر عهده میگیریم به نحوه احسنت انجام دهیم و به بهانه افزایش کیفیت و سبک تر شدن حجم کارمان باری بر روی دوش دیگران نگذاریم!

در این یادداشت می خواهم درباره یکی از فضاهای زندگیمان یعنی کلاس درس بنویسم، فضایی که رفته رفته از اصلیت خود دور شده است و دیگر آن کیفیت همیشگی را ندارد.
فضایی که، یا بهتر است بگویم کلاسی که استادش بیش از اندازه فعال است و فقط اسم میخواند تا دانشجو بر روی سن بیاید و کنفرانس ۲۰ دقیقه ای خود را اجرا کند.
جلسه ای ۴ نفر، یعنی جلسه ای ۸۰ دقیقه و در کنار حاشیه هایش جلسه ای ۱۰۰ دقیقه. پس ۲۰ دقیقه بعدی چگونه میگذرد؟!
البته بهتر است بگوییم ۲۰ دقیقه قبلی چگونه گذشت؟!
چون استاد وقتی داخل کلاس می شود خسته است! کمی تمرکز می کند و به تک تک چهره های دانشجویان خیره می شود و کمی نوشیدنی می نوشد تا خستگی اش رفع شود!
استاد نگاهی به لیست اسامی دانشجویان می اندازد، دلش نمی آید صدا کند ولی مجبور است! دانشجوی اول بر روی سن می رود و شروع به اجرای کنفرانس می کند و بقیه دانشجویان نیز نیمی با هم صحبت می کنند نیمی هم فضای مجازی را درگیر فضای کلاس درس میکنند! تلگرام، وایبر، اینستاگرام و …
دانشجوی فعال برروی سن هم دستش درد نکند ولی کمی استرس دارد و فقط از یادداشتی که در دست دارد و بر روی ذهن خود نوشته است برای استاد روخوانی می کند.
استاد خسته نباشید اگر سخت است لیست اسامی را بدهید نفر بعدی را من صدا میزنم!