شمال ما: چندسالی است که مردم رشت، از پیر تا جوان، روزهای زوج لباس ورزشی می پوشند و ساک ورزشی به دست قصد ورزشگاه عضدی میکنند تا پا به پای همدیگر بدوند. وعدهشان ساعت ۸ غروب است. از همه سنی هم در میانشان دیده میشود. هر یک بنا به دلیلی دویدن را انتخاب کردهاند؛ یکی قصد کاهش وزن دارد، یکی تازه سیگار را ترک کرده، یکی هم به مبارزه با بیماریاش برخاسته است.
بهانههای واهی
یکی از آنان «مهرداد شیربچه» است. میگوید: ۱۵ هزار تومان پول زیادی نیست اما توجیه ندارد.
این جوان ۲۳ ساله اهل منظریه که از این اقدام اداره ورزش و جوانان گلهمند است، ادامه میدهد: معنی ندارد که برای ورزش همگانی پولی گرفته شود؛ آن هم در یک ورزشگاه دولتی. این ورزشگاه را دولت با پول مردم ساخته است و با پول مردم هم به کارگران و کارمندانش حقوق میدهد. پس این ورزشگاه متعلق به همه است و مردم باید از آن استفاده کنند، آن هم به شکل رایگان چون پول ساخت و تجهیز آن توسط مردم تامین شده است.
وی بیان میکند: اینکه بیمه را بهانه کنند، برای من قابل قبول نیست چون اصلا دلم نمیخواهد بیمه ورزش شوم. خودم بیمه جای دیگر هستم و اگر مصدوم شوم، خودم پاسخگو هستم. دلیلی نمیبینم که مسئولان اداره ورزش پاسخگوی آسیبهایی باشند که به من وارد میشود . مگر وقتی به پارک شهر میرویم رئیس فضای سبز شهرداری باید پاسخگوی مصدوم شدن من در زمان ورزش کردن باشد؛ این تحلیل را اصلا قبول ندارم.
وی در پایان تاکید میکند: اداره ورزش و جوانان وظیفهاش فراهم کردن امکانات برای جوانان است نه اینکه برای همان اندک امکانی که برای جوانان با پول مالیات خودمان ساخته است به بهانههای مختلف پول بگیرد.
آقا کریم مرد ۶۰ سالهای است که در سال ۹۰ دچار سکته قلبی شد و از آن روز به بعد برای درمانش دویدن را انتخاب کرد. او اکنون بیش از ۱۵ دور در روز میدود؛ خیلی بیشتر از جوانانی که همگام با او میدوند و معمولا خیلی زودتر از او کم میآورند. آقا کریم به خبرنگار همشهری میگوید: اگر اداره ورزش و جوانان نگران سلامتی مردم است دور زمین عضدی را برای دویدن استاندارد کند نه اینکه به آسانترین کار ممکن، یعنی فقط آسفالت پیست دور زمین چمن، رضایت دهد. حال اداره ورزش و جوانان که با آسفالت کردن پیست دو میدانی مقدمه مصدومیت افراد را فراهم کرده است، از همین افراد میخواهد برای مصدومیتی که مقصرش در درجه اول خود ادارهکل است، حق بیمه بگیرد.
وی میافزاید: کجای دنیا دیدهاید برای ورزش همگانی پول بگیرند. من توانایی مالی دارم اما خیلیها هستند که همین پول اندک را هم ندارند. من کسانی را در این دویدنهای هر روزه میبینم که وضع اقتصادی خیلی بدی دارند.
افرادی که تازه اعتیاد را ترک کردهاند و پول ثبتنام در باشگاههای ورزشی را ندارند، همین دویدنهای یک روز در میان را به عنوان ورزش انتخاب کردهاند تا خیال بازگشت به دوران تباهی به سروکلهشان نزند. وظیفه ادارهکل ورزش و جوانان این است که این فضاها را گسترش دهد نه اینکه با اتخاذ چنین تصمیمات عجیبی وضع را مشکلتر سازد.
وی ادامه میدهد: اداره ورزش منتی بر سر مردم ندارد که هفتهای ۳ بار درِ ورزشگاه دولتی را به روی مردم، آن هم روزی یکی ۲ ساعت باز گذاشته است.وظیفه سازمان است و باید حتی برای بانوان هم چنین شرایطی را ایجاد کند. کاش مقامات ورزشی به بیانات مقام معظم رهبری توجه بیشتری میکردند که بارها فرموندهاند: « ورزش همگانی ضرورت زندگی است و مانند غذا خوردن باید به آن توجه کرد.» یا درجای دیگر گفتهاند: «روی آوردن به ورزش بسیاری از معضلات اجتماعی را حل میکند و فراگیر شدن ورزش همگانی نیاز اساسی کشور است.»
پاسخ شفاف مسئولان
بعد از شنیدن این صحبتها، گلایهها را به شخص مدیرکل اداره ورزش و جوانان گیلان انتقال دادیم. از «مسعود رهنما» که خود سالها قهرمان ورزش استان بوده است، پرسیدم: «بعضی از مردم گله داشتند که چرا برای دویدن در ورزشگاه عضدی باید حق بیمه بپردازند.» پاسخ مدیرکل اداره ورزش و جوانان استان هم اینگونه بود: «طبق قانون در تمام اماکن ورزشی باید برای فعالیتهای ورزشی حق بیمه پرداخت شود.» از او میپرسم که کجای قانون این متن نوشته شده است که پاسخ میدهد: «اول اینکه ورزش همگانی این نیست که فرد بتواند به شکل رایگان ورزش کند و دوم اینکه اگر اتفاقی برای افراد بیفتد، نهادی باید پاسخگو باشد.»
در ادامه از رهنما میپرسم: «اما معترضان میگویند که وظیفه ذاتی دولت این است که اماکن رایگان برای مردم بسازد و دوم اینکه مگر در پارک شهر برای دویدن مردم حق بیمه میگیرند که در ورزشگاه بگیرند؟» آقای مدیرکل خطاب به خبرنگار همشهری میگوید: «شما تعریف درستی از ورزش همگانی ندارید و باید دقت بیشتری در انتخاب موضوع داشته باشید.»
ادامه این پرسش و پاسخ را بخوانید:
آقای رهنما اگر شما تعریف دقیق را میدانید، ممنون میشوم به من بگویید؟
شما خودت برو تحقیق کن.
اما شما مدیرکل هستید، باید پاسخ دهید؟
شما هم باید وقت بگیرید و بیایید مصاحبهکنید.
من خبرنگارم و این حق را دارم که از شما سوال کنم.
اگر شما خبرنگارید ،من هم سالها ورزشکار بودم و خودم وضع ورزشکاران را بهتر میدانم.
اما شما الان ورزشکار نیستید و مدیر شدهاید و یکی از وظایفتان پاسخ به خبرنگاران و افکار عمومی است.
به هرحال گفتم باید وقت قبلی برای مصاحبه بگیرید…
دیدگاهتان را بنویسید