• صفحه نخست
• درباره ما
• تماس با ما

شمال ما: نیازی نیست که ثابت شود فوتبال گیلان چه اندازه پتانسیل دارد. از افتخاراتش و ستاره هایی که به فوتبال ایران داده می توان این مهم را دریافت. فوتبال ایران اولین حضورش در جام جهانی را مدیون گل غفور جهانی است و تنها کاپیتان تاریخ تیم ملی که در تیم هایی غیر از استقلال و پرسپولیس بازی کرد سیروس قایقران بود. از این رو می رویم سر اصل مطلب…

بر تیم های شمالی چه گذشته است؟ چه شد که سه استان گیلان ، مازندران و گلستان سال هاست سقوط و افول را تجربه می کنند و در لیگ برتر تنها یک تیم دارند که آن هم هرسال باید نگران باشد؛ نگران بی پولی و سقوط. پس در این گزارش سری می زنیم به تاریخچه تیم های مشهور گیلانی و وضعیت فعلی آنان.

.

.

ملوان بندرانزلی

ملوان بندرانزلی بی شک پرافتخارترین تیم شمال ایران است. داشتن سه عنوان قهرمانی و چهار عنوان نایب قهرمانی جام حذفی ایران و داشتن بازیکنان پرشمار ملی در تمامی ادوار. از غفور جهانی و عزیز اسپاندار و محمد احمدزاده گرفته تا سیروس قایقران و پورغلامی و محمد حبیبی و بهروز پرورش خواه و پژمان نوری. باشگاه ملوان رسما در سال ۱۳۴۸ در بندرانزلی بنیان گذاشته شد. توسط نیروی دریایی و حمایت ناوبان کریم رستگاری راد ، رییس وقت تربیت بدنی نیروی دریایی انزلی و با مربیگری بهمن صالح نیا که معلم ورزش مدارس انزلی بود و با تشکیل ملوان شاگردهایش را به این تیم آورد. در مدت کوتاهی به لیگ دسته اول کشور رفت و از سال ۵۲ تا اکنون در تمام ادوار لیگ ایران حضور داشت به جز در سال های ۷۵ ، ۷۸ و ۸۱ که به لیگ پایین تر سقوط کرد. سال هایی که آغاز سال های سیاه ملوانان بود و این تیم را که تا آن سال ها همواره بهترین تیم شهرستانی بود به یکی از ضعیف ترین تیم ها تبدیل کرد. حتی ورود منطقه آزاد انزلی به عنوان اسپانسر و حامی مالی تیم محبوب انزلی چی ها نیز مفید واقع نشد و سازمان مناطق آزاد که خود در انزلی با پیشرفت های اقتصادی قابل انتظار روبرو نشد قید تیم داری را زد تا آنکه در سال ۹۲ سیروس محجوب ۷۰ درصد سهام باشگاه ملوان را خرید. فردی که تخصصش هتلداری و بانکداری بود. اما بازهم مشکلات ملوان حل نشد و مشکلات دیگری هم به آن اضافه شد. ولوآنکه ملوان جایگاه نسبتا خوبی را در لیگ برتر کسب می کرد اما مشکلات مالی هیچ گاه اردوی این تیم را ترک نکرد. اما بازهم وضع ملوان خیلی بهتر از سایر تیم های فوتبال شمال ایران است. به پشتوانه همین وضع خوب مالی و البته مدیریت خوب و حمایت همه جانبه مردم انزلی ، ملوان اکنون دارای تیم های خوبی در رده های نونهالان ، نوجوانان و جوانان و امید دارد و دستی هم در رشته های دیگر ورزشی چون قایقرانی ، بسکتبال و بوکس و فوتسال زنان. در هرصورت ملوان یکی از ریشه دارترین تیم های کشور است که طرفداران بسیار بسیار متعصبی دارد. جزو معدود شهرهای ایران است که فوتبال با فرهنگ مردمانش عجین شده و هر کافه و مغازه و رستورانی که در این شهر ببینی محال است که نام قایقران یا ملوان را برخود نداشته باشد. شهری که هیچ گاه پرچم سرخ و آبی در آن دیده نشد و همواره و همیشه رنگ سفید و نام قو همزاد مردمانش شد.

.

.

سپیدرود رشت

سپیدرود رشت که در زوهای اوجش به ارتش سرخ گیلان معروف بود قدیمی ترین تیم باشگاهی گیلان است و البته به اعتقاد خیلی ها پرطرفدارترین تیم. در سال ۱۳۴۷ با نام سلامت بخش تاسیس شد و در سال ۵۳ توسط غلامرضا صومی خریداری شد و به سپیدرود تغییر نام داد. با این همه قدمت اما ازآنجا که تحت نظر نهاد ثروتمندی قرار نداشت هیچ گاه به مقامی در کشور نائل نشد و شاید تنها افتخارش قهرمانی در سال ۱۳۵۶ در جام آقاخان بنگلادش و پیروزی بر تیم های ملی هندوستان ، سری لانکار ، بنگلادش و محمدان بنگلادش بود. جالب آنکه در آن سال سپیدرود در دست دوم باشگاه های کشور حضور داشت. سپیدرود اما حضور درخشانی در لیگ دسته اول کشور نداشت. در یکی از معدود دفعات حضورش برای دو ماه حسن روشن را روی صندلی مربیگری خود داشت و بازیکنان خوبی چون مقصودی و جاوید منصوری ویشگاهی همراهی اش می کردند. سپیدرود با آنکه اکثرا در لیگ دوم کشور بازی می کرد اما به واقع از محبوبیت عجیبی در بین گیلانی ها و مخصوصا رشتی ها برخوردار است اما این تیم ریشه دار و پرطرفدار اینک سال هاست که حتی رنگ لیگ دسته دوم یا همان لیگ دسته اول کنونی را به خود ندیده است. بزرگ ترین مشکل سرخ پوشان محبوب رشتی نداشتن بودجه کافی است و سرمایه داری که از عهده خرج این تیم برآید.

.

.

داماش گیلان

ابتدا نامش استقلال رشت بود بعد گاز و بعد استقلال شهرداری و سپس پگاه گیلان و اکنون داماش. هرکس هم که این تیم را می خرد ابتدا نقشه تغییر نامش را می کشد. چندان قدیمی نیست. در سال ۱۳۶۲ رشتی هایی که علاقه ای به رنگ قرمز سپیدرود نداشتند باشگاه فوتبال استقلال رشت را بنیان گذاشتند اما در همان سال های ابتدایی رشد خوبی هم پیدا کردند و حضوری درخشان در لیگ دسته اول داشتند و بازیکنان بسیار خوب و مطرحی را به تیم ملی معرفی کردند. بازیکنانی چون سیدعلی افتخاری ، امید هرندی و بهزاد داداش زاده. اما روزهای خوب دوامی نداشت و مشکلات مالی خیلی زود سراغ آبی پوشان رشتی هم آمد. تیمی که طرفداران زیادی را هم به خود جلب کرده بود و رقیب خیلی خطرناکی برای سپیدرود و ملوان شده بود به شکست های متوالی خو کرد تا اینکه شرکت گاز گیلان امتیازش را خرید. اما این خریداری یکی از بزرگ ترین پشتوانه های این تیم را از آن گرفت و آن چیزی نبود جز تماشاگران متعصبش که بی نام استقلال نمی توانستند تیمشان را تشویق کنند. مسئولان شهر رشت دیدند که تیم دوم شهر هم دارد به سرنوشت تیم اول دچار می شود ، پس راه چاره ای پیدا کردند. شهرداری امیتاز را خرید و دوباره دوران خوب رسید اما دست به دست شدن تیم بین شهرداری و شورای شهر و اختلافات عمده در بین اعضای شورا و خرج سنگین تیم داری ، آبی پوشان رشتی را این بار حواله یک شرکت پولدار دولتی کرد. صنایع شیر ایران ، پگاه ، صاحب اولین تیم فوتبال خود شد. عملکرد پگاه به مراتب بهتر از قدیمی ها بود. حضور زیادی در لیگ برتر داشت ولوآنکه آسانسور لیگ هم لقب پیدا کرده بود. لقبی که به خاطر صعود و سقوط بی شمارش به لیگ برتر بود. پگاه گیلان حتی حضوری شایسته در جام حذفی داشت و یک بار هم به نایب قهرمانی رسید. اما مشکلات مالی امان مدیران دولتی این تیم را برید و عطای تیم داری را به لقایش بخشیدند و آنگاه شرکت داماش بود که تیم همواره یتیم شده آبی پوش را خرید. داماش شاید قوی ترین تیم آبی های رشت بود که حتی در رشته های والیبال و بسکتبال هم سرمایه گذاری کرد و برای یکی دوسال نتایج خیره کننده ای هم کسب کرد اما خیلی زود بی پولی کلکش را کند. بزرگ ترین اختلاس کشف شده ایران دامن این تیم پرطرفدار که دیگر پرطرفدارترین تیم شمال ایران هم شده بود را گرفت و سقوط نتیجه آشفتگی ها و عدم مدیریت و بی پولی این تیم خوب شد. به گزارش شمال ما، داماش گیلان که اوایل حضورش می خواست ورزشگاه اختصاصی و دانشگاه تخصصی احداث کند و در عرض چندسال قهرمان ایران شود و به لیگ آسیا راه یابد، اینک باید در لیگ دسته اول برای صعود  و یا بقا بجنگد اما هنوز این تیم سامان نیافته و خیلی ها ترس از آن دارند که داماش به سرنوشت برق شیراز دچار شود.

.

.

چوکای تالش

تیم فوتبال چوکا یک شگفتی بود در فوتبال ایران. مطمئنا بسیاری از فوتبال دوستان ایرانی آن سالی که چوکا در زمین عجیب غریبش تمام غول های فوتبال ایران را یکی پس از دیگری شکست می داد و ورزشگاهش به قلعه عقاب ها معروف شد را به یاد دارند. چوکا اگرچه متعلق به شرکتی بود که درخت ها را قطع می کرد و از چوب کاغذ می ساخت اما لباسش به رنگ طبیعت بود ؛ سبز. تا ثابت کند قطب دیگری در فوتبال استان گیلان ظهور کرده است. به همین دلیل نه رنگ سفید ملوان ، نه قرمز سپیدرود و نه آبی استقلال رشت را انتخاب کرد و به رنگ سبز درآمد. اما درخشش چوکای تالش هم با تمام استعدادهایش و مربی ملوانی اش ؛ بهمن صالح نیا تنها به چند فصل محدود شد و با وخیم شدن اوضاع اقتصادی کارخانه چوکا تیم فوتبال پرطرفدار تالش هم به مرز پاشیدن رفت و اکنون خبر این تیم را باید در دسته سوم کشور گرفت.

منبع: گلان فردا؛ نیما صائب