آه، فاطمه! مثل تو بودن سخت است. مثل تو بودن جسارت می‌خواهد. مثل تو بودن همت می خواهد… مثل تو بودن، عظمت می خواهد… ولی چه کنم این همه اشتیاق را برای مثل تو شدن؟! راز همه بزرگی ات شاید همین باشد که به مال دنیا دل نبسته‌ای… پاره کن بند بسته دلم را به این کمتر از هیچ… نمی‌خواهم. آن چه از دنیا و مال دنیا بخواهد زندگی ام را درهم بپیچد و میان من و همسر و فرزندانم فاصله بگذارد. میان تو و علی(ع) حتی لباس عروسی ارزشی نداشت… میان من و همسرم…

دقیقه چهارم: غذا نخورده بود فاطمه(س)… آن چه در خانه بود به فرزندان داده بود و تازه علی(ع) پی برد، فاطمه(س) غذا نمی خورده! خنجر پرسش، زبان مولا را شکافت: پس چرا سکوت؟ زهراجان! گفتی: شرم دارم چیزی بخواهم که برای تأمین آن به سختی بیفتی…

فاطمه! نمی توانم از خجالت سرم را بالا نگه دارم. آن قدر از همسرم چیزها خواستم که نتوانست تهیه کند و آب حیا و شرم کاسه چشمش را پر کرد… ما پر از خواهش های باطلیم فاطمه(س)! زنی از مرد برای پیراهنی بیشتر قهر می کند و مردی برای آن که زنش خسته بود و غذایش را کمی کمتر و کمی… قهر می کند. می شکنم از حضورت فاطمه(س) و می خواهم به سویت راه بیفتم. آغاز می کنم…

دقیقه پنجم: صدا کردن هایت، خطاب هایت را برای زندگی ام می خواهم… اسوه سخن گفتنم باش، فاطمه(س)! خواندم مولا را، همسرت را صدا می زدی: اباالحسن و گاهی پسرعمو…

می فهمم عشق را و محبت را و احترام را … همسرم را در هم‌نشینی های محبت جوش خطاب محبت آمیز می کنم و در میان جمع و حضور دیگران حتما به او احترام می گذارم. چقدر این دقیقه پنجم را دوست دارم فاطمه! من مادرم و مادری ات را می خواهم ببینم. می بینم مهرت به بچه هایت چقدر می جوشد، حدیث کساء را که می خوانم نور چشم و میوه دل گفتن هایت به پسرت همه رونق مادری ام را می برد. از این پس بیشتر و بیشتر افشانه های مهر را بر زبانم می ریزم و فرزندانم را صدا می زنم.

دقیقه ششم: گفتند مرد نابینا آمد و تو در آن جوانی معرفت بخشت دویدی تا حجاب بگیری… گفتی او نمی بیند و من او را می بینم. گاهی فکر می کنم چقدر علی(ع) از این شور و شکوه همسری ات احساس خوش بختی داشته است.

دقیقه هفتم: نماز می خواندی و زمزمه های دعایت هوش فرزندان کوچکت را به بیداری می کشاند. صدایت اسم همه را به آسمان می فرستاد آن قدرکه حسن به کنجکاوی چرایی‌اش را پرسید و تو گفتی و زیبا گفتی… درسی برای امروز و فردا و فرداهای من. گفتی: اول همسایه بعد اهل خانه…

می دانی فاطمه(س)! می خواهم با عظمت تو پیمان ببندم که از این پس پیش از نگریستن به خودم اول به دیگران بنگرم و حقوق‌شان را پاس بدارم. سخت است ولی اگر کمک کنی که می‌کنی اول از همسر و فرزند و پدر و مادرم آغاز می کنم.

دقیقه هشتم: حیف نبود از آن دست های زلال که سنگ آسیاب می چرخاندند؟! آن قدر کار می کردی که همسرت هم به صدا در آمد، آن قدر که از رسول خدا راه چاره خواستید.

چقدر غافل بودم تا کنون. همیشه راحتی و آسایش را بیرون از خانه جست و جو می کردم. حالا که نگاه می کنم، می بینم چقدر در خانه بودن و به عشق خانواده کار کردن به من امید و انگیزه می‌بخشد. چقدر شیرین است فضای خانه ام! چقدر گرم است حریم زندگی ام! چقدر من برای بودن در این فضا انرژی دارم، فاطمه!

دقیقه نهم: شنیده ام زنی برای پرسیدن سؤالی دینی نزد تو آمد و آن قدر سؤال پرسید که خود خجالت کشید.

جواب تو فروتنی ام را به درگاه تو بیشتر می کند، اما تو که خود را از نامحرمان می پوشاندی، چگونه آن قدر اطلاعات داشتی که به راحتی پرسش ها را پاسخ دهی. این پرتو حضورت بیش از هر چیزی خیره کننده است.

دقیقه دهم: می گویند دست فرزندانت را در دست می گرفتی و آن روزهای تلخی که مهاجر و انصار از یاد برده بودند عهد و پیمان‌شان را با رسول خدا درکوچه های مدینه، در خانه به خانه را زدی تا حق ولی و حق همسرت را دوباره یادآوری کنی!

یک بانو این قدر آگاه به شرایط زمانه و تا این اندازه نزدیک و همدل با همسرش… چه خوب بود امروز! فاطمه! چه پربرکت بود این دقایق! انگار تازه دارم خودم را و نقش همسری ام را باز می یابم.

دقیقه یازدهم: رسول خدا از شوهرت پرسید: فاطمه را چگونه یافتی؟ گفت: بهترین یار و یاور برای اطاعت و بندگی خدا

تمام مرا از سؤال لبریز کرد تأمل امروز، فاطمه! من برای همسرم در چه امری یار و یاورم؟ اصلا یار و یاور هستم؟ ردّ گام هایت چه روشن است بانو! می خواهم راه بیفتم به سمت معرفت تو… به سمت پرتو اسوه ای تو… دستم را بگیر حضرت! تو یارم باشی، من یار همسرم خواهم ماند.

دقیقه دوازدهم: چشم هایم را می گشایم. از خواب سنگینی انگار بیدار شدم، خواب سال ها در خود فرو رفتن و بعد از این هزارها هزارها دقایق خواب چه بیداربخش بود یاد تو فاطمه(س)! روز مادر است به افتخار شکوه نام تو… می خواهم به پابوسی مادری بروم که مهر تو را در گوش جان من نواخت و مژده بیداری در دوازده دقیقه تأمل را بدهم…

منبع: روزنامه خراسان