زندگی کودکان و سالمندان در سایه‌ اضطراب؛



شمال ما: خانواده‌های گیلانی فقط نگران قطع مکرر برق و آب نیستند؛ بلکه دچار نوعی ترس همیشگی شده‌اند و سلامت روانی آنها به خطر افتاده است.

 

در گرمای سوزان مرداد، آن‌چه مردم گیلان را بیش از هر چیز آزار می‌دهد نه فقط دمای بالای هوا، بلکه قطع‌های مکرر و اغلب بی‌برنامه برق است. خاموشی‌هایی که روزانه تا چهار ساعت و گاه بیشتر است و زندگی عادی را در شهرها، بخش‌ها و حتی روستاها مختل کرده‌ است.

در بسیاری از منازل، به‌ویژه آپارتمان‌هایی که تأمین آب آن‌ها وابسته به پمپ برقی است، با قطع برق، عملاً آب نیز قطع می‌شود. این وضعیت استفاده از سرویس‌های بهداشتی را دشوار کرده و برای خانواده‌هایی که کودک خردسال یا سالمند در خانه دارند، به بحرانی واقعی تبدیل شده است.

در روزهایی که دمای هوا در برخی مناطق گیلان به آستانه‌ غیرقابل‌تحمل رسیده، نبود وسایل سرمایشی به دلیل قطعی برق، زندگی را برای گروه‌های آسیب‌پذیر، به‌ویژه کودکان، بیماران و سالمندان، سخت و اضطراب‌آور کرده است.

بسیاری از خانواده‌ها می‌گویند فرزندانشان دچار ترس و اضطراب دائمی از قطع آب و برق شده‌اند. فوبیایی که به‌تدریج در حال نهادینه شدن در ذهن کودکان و سالمندان است، نتیجه مستقیم بی‌برنامگی و طولانی بودن این قطعی‌هاست.

در حالی که انتظار می‌رفت با توجه به تجربیات سال‌های گذشته، برای مدیریت ناترازی برق تمهیدات اصولی‌تری اندیشیده شود، اما آنچه در عمل می‌بینیم، نارضایتی و سردرگمی مردمی است که حتی برای کارهای ابتدایی روزمره نیز امکان برنامه‌ریزی ندارند.

قطعی برق، قطعی آب، گرمای طاقت‌فرسا، نگرانی‌های روحی، اختلال در سلامت و بهداشت؛ همه‌ این‌ها به‌سادگی قابل چشم‌پوشی نیست. مسئولان امر موظف‌اند با جدیت بیشتری به موضوع ورود کرده و با زمانبندی درست و اعلام برنامه‌ای دقیق و منسجم، دست‌کم امکان آمادگی را برای مردم فراهم کنند.

آرامش مردم، به‌ویژه در شرایط بحرانی، نباید به بهای بی‌تدبیری از دست برود. امروز، خانواده‌های بسیاری در گیلان دیگر فقط نگران قطع برق و آب نیستند؛ بلکه دچار نوعی ترس همیشگی شده‌اند. فوبیایی که به‌دست خودمان، بی‌صدا اما عمیق، در خانه‌ها کاشته‌ایم.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *