نادیا ره

شمال ما؛

 

نمایشنامه مو، نوشته سالی کلارک، نمایشنامه­‌نویس و فیلمساز کانادایی است که به کارگردانی محمد پورجعفری با بازیگری گروه هنری چیستا از ۱۶ خرداد ۱۴۰۴ در تماشاخانه نارون شهر رشت به روی صحنه رفت.

نمایشنامه مو کنکاشی در لایه­‌های شخصیتی انسان است. لایه­‌هایی که هر کدام در یک دوره زمانی توسط جامعه و اطرافیان شخص در روان او شکل گرفته و به شخصیت فرد هویت بخشیده است. مو، به قلم سالی کلارک به خوبی نشان می­‌دهد که آسیب‌­های اجتماعی و فردی در طول زندگی چگونه آینده یک شخصیت را تحت‌­الشعاع قرار می­‌دهند. شخصیت مو، با بازی پونه پورقربانی، دختری است که تحت تاثیر تبعات جنگ جهانی با احساس عدم امنیت و بی­‌ثباتی به فروپاشی روحی رسیده است و جامعه گام به گام در سقوط او سهیم بوده است.

.

.

محمد پورجعفری با بازنویسی دیالوگ­‌های نمایشنامه کلارک، توانسته است اثری نو خلق کند و بازیگران نمایشنامه مو با هنرنمایی خلاقانه در تجربه­‌ای چندگانه ذهن تماشاگر را چنان به خود مشغول می­‌کنند که از یک سو علت اثرگذار در شکل‌­گیری لایه­‌های شخصیتی  و از سوی دیگر پیامد حاصل از آن را در خود بجوید. علت و معلولی که هر دو سبب سیر و واکاوی حافظه فردی از رویدادهای پیرامون شخصیت می­‌شود. این کنکاش توام با بازی پرکشش پونه پورقربانی و سعید مسافر به عنوان شخصیت­‌های اول زن و مرد نمایشنامه مو، با رعایت تکنیک­‌های فنی از جمله بیان، بدن و حس‌­آفرینی، تماشاگر را تا پایان با خود همراه نگه می­‌دارد.

پورجعفری با دقت در تنظیم طراحی لباس، موسیقی، نورپردازی و صدا عناصر ترکیبی برای ایجاد فضای تاثیرگذار با مخاطب را به خوبی ایجاد کرده است. ترکیب رنگ قرمز، مشکی و سپید فراز و فرود افراط شخصیتی مو را به ابتذال درونی شخصیت­‌هایش می­‌کشاند. به نحوی که در صحنه‌­ای مو علت و در صحنه‌­ای دیگر معلول فناپذیری شخصیت خود است.

.

.

بررسی آثار محمد پورجعفری نشان می­‌دهد او همواره تلاش کرده است با کارگردانی نمایشنامه­‌هایی با مضامین اجتماعی و رویکرد روان‌شناختی به روی صحنه برود. محمد پورجعفری تضادها، نمادها و بیان آن­ها را خوب می­‌شناسد. او برای مخاطب نسل جوان کار می­‌کند و با زبان هنر در تئاتر به مشکلات اجتماعی این نسل توجه نشان می­‌دهد. اغلب هنروران نمایشنامه­‌های پورجعفری جوانان و نوجوانان هستند. از این رو می­‌توان به پرورش نسل به­‌اندیش تئاتر گیلان با رویکرد آینده‌­نگر امیدوار بود.

 

نادیا ره – نویسنده و پژوهشگر


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *