شمال ما؛
نظام آموزش و پرورش کشور ما، در سالهایی که باید بستر شکوفایی استعدادها و پرورش همهجانبه کودکان باشد، متأسفانه به محیطی صرفاً برای انتقال حفظیات و آمادهسازی برای آزمونها تبدیل شده است. این تمرکز نابهجا و غفلت از بخش مهم «پرورش»، باعث شده تا بسیاری از کودکان با استعدادهای متنوع، بهویژه در حوزههای هنر، ورزش و مهارتهای فردی، در مدارس نادیده گرفته شوند و فرصت رشد واقعی را از دست بدهند.
یکی از دلایل اصلی این معضل، عدم تسلط کافی مسئولان، مدیران و معلمان بر مباحث روانشناسی کودک و روشهای صحیح ارتباط و تربیت دانشآموزان است. بسیاری از مربیان با ویژگیهای روانی، عاطفی و نیازهای خاص هر کودک آشنا نیستند و نمیدانند چگونه باید رفتار کنند تا انگیزه و اعتماد به نفس در دانشآموزان تقویت شود. این عدم آگاهی، نه تنها موجب نارضایتی و سرخوردگی کودکان میشود، بلکه به تدریج شخصیت و سلامت روان آنها را تحت تأثیر منفی قرار میدهد.
این مسئله در مدارس غیرانتقالی بیشتر دیده میشود با اینکه شهریهها به شکل سرسامآوری بالا میرود ولی هیچ نظارت و تلاشی در بحث پرورش بچهها صورت نمیگیرد.
کودکی که در هنر یا هر زمینه دیگری توانمند است، اگر در محیط مدرسه نادیده گرفته شود، نه تنها فرصتی برای شکوفایی پیدا نمیکند، بلکه خاطرات تلخ و سرشار از بیمهری در ذهنش حک میشود. این کودک با احساس بیارزشی و ناامیدی بزرگ میشود و جامعه از یک سرمایه انسانی ارزشمند محروم میماند.
مسئولان آموزش و پرورش باید درک کنند که تنها انتقال دانش کافی نیست؛ پرورش شخصیت، تقویت مهارتهای زندگی و توجه به نیازهای روانی کودکان، وظیفهای اساسی و غیر قابل اجتناب است. استفاده از روانشناسان و متخصصان حوزه تربیت کودک در مدارس باید بهصورت جدی و نظاممند دنبال شود تا فضا برای رشد سالم و متعادل همه کودکان فراهم آید.
مدیران و معلمان این حوزه باید بدانند که آنها مسئول شکلدهی به آینده یک نسل هستند و کوچکترین غفلت در این مسیر میتواند پیامدهای جبرانناپذیری برای فرد و جامعه به همراه داشته باشد. امیدواریم این مسئولیت خطیر، بیش از پیش درک شده و جدی گرفته شود و نظام آموزشی ما به جای تبدیلشدن به فضایی خشک و صرفاً آموزشی، مکانی برای پرورش همهجانبه انسانها گردد.
محمد پورجعفری
کارگردان تئاتر، کارشناس علوم ارتباطات و کارشناس فرهنگی
دیدگاهتان را بنویسید