در سایه حمایت‌های ناکارآمد و مقطعی دولت؛



شمال ما: افزایش بی‌رویه قیمت نهاده‌های کشاورزی، باعث شده بسیاری از شالیکاران گیلانی عطای کشت برنج را به لقایش ببخشند.

 

با آغاز فصل کشت، به‌جای هیاهوی کار و زندگی در شالیزارها، سکوتی سنگین و غم‌انگیز در زمین‌های کشاورزی گیلان طنین‌انداز شده است. سکوتی از جنس فرسودگی، ناتوانی و ناامیدی.

کشت برنج، این میراث دیرینه و بومی، امروز با چالشی جدی روبه‌روست. افزایش بی‌رویه قیمت نهاده‌های کشاورزی، از کود و سم گرفته تا سوخت و دستمزد نیروی انسانی، باعث شده بسیاری از شالیکاران عطای کشت را به لقایش ببخشند. هزینه‌ها به‌حدی بالا رفته که سودآوری جای خود را به زیان داده و برخی از کشاورزان، زمین‌هایی را که سال‌ها با رنج و عشق به بار نشانده بودند، نیمه‌کاره رها کرده یا از اساس کشت را کنار گذاشته‌اند.

در این حال، پدیده‌ای نگران‌کننده‌ در حال گسترش است؛ فروش زمین‌های کشاورزی به ویلاسازان. زمین‌هایی که روزگاری با بوی خوش برنج تازه نفس می‌کشیدند، حالا به‌سرعت زیر تیغه لودرها می‌روند تا جایشان را ویلاهای لوکس اشغال کنند. تغییر کاربری پنهان و گاه آشکار این اراضی، نه‌تنها کشاورزی گیلان را تهدید می‌کند، بلکه چشم‌انداز طبیعی و امنیت غذایی منطقه را نیز در معرض خطر قرار خواهد داد.

در شرایطی که حمایت‌های دولتی ناکارآمد و مقطعی هستند، کشاورزان با دست خالی در برابر موج تورم و فشار معیشتی ایستاده‌اند. برای بسیاری، فروش زمین آخرین راه باقی‌مانده است؛ آخرین دارایی که می‌توان با آن هزینه زندگی را تأمین کرد، ولو به بهای پایان کشاورزی.

ادامه این روند می‌تواند پیامدهایی سنگین به‌دنبال داشته باشد؛ کاهش تولید داخلی، وابستگی بیشتر به واردات، از بین رفتن میراث زراعی و تضعیف هویت بومی گیلان. احیای کشاورزی، جلوگیری از نابودی شالیزارها و رفع مشکلات معیشتی کشاورزان گیلانی دیگر یک دغدغه محلی نیست بلکه یک ضرورت ملی است.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *