علی عباس‌زاده

شمال ما؛

در وصف حبیب‌اله بدیعی می‌گویند: نوازنده‌ی چیره‌دستی که با ویولونش سخن می‌گفت. استاد ناصر مسعودی هم از آن دست هنرمندانی‌ست که آثار بد ندارد.

در وصف شما باید گفت بلبل خوش‌الحانی که با حنجره‌ی طلایی‌اش سخن می‌گفت. شما که در دهه دهم زندگی‌ هم‌چنان پرچم‌دار موسیقی فاخر گیلان هستید. کسی که نسل‌ها با صـدای شما خاطـره دارند و نسل مینی‌مال پسند امروز هم، نسلی که سلیقـه‌ی موسیقیایی‌اش با نسل‌های گذشتـه میلیون‌ها کیلومتر فاصله دارد، به آثارتان نه نمی‌گوید.

ترانـه‌هایی که در گوشت و پوست و استخـوان و یک کـلام ژن این مردم رسوخ کرده و از نسلی به نسل دیگـر منتقل می‌شود. این هنـر یک هنـرمند واقعـی‌ست که در طول دوران فعالیت‌ هنـری و زندگی‌اش این‌چنیـن بر مردمانش تاثیـر بگذارد. از زمانـی که همـراه بانو شمس ترانـه‌ی کاکولـه را خواندید تا میرزاکوچک و بعدها الا تی‌تی و هلاچین.

چه کسی‌ست در کوچه و بازار، بر سر مزرعه و شالیزار، پیاده و سواره نغمه‌های شما را زمزمـه نکند. چه کسی‌ست که با آمدن فصل بهـار یاد گل پامچال و بنفشه‌گول شما نیافتـد و یا نارنج پوست کنـدن لیلی را از پشت درخت قائمکی دید نزده باشد. ما مردمان گیلان با شما زندگی کرده‌ایم. وجودتان مانا و زندگی‌تان سبز سبز سبز فخر موسیقی گیلان.

بلبل خوش‌الحانی که هر ترانـه‌اش، هر تصنیفش و هر نت به نت صدایش بوی شالیزار و خیابان و کوچه و خانه‌های شیـروانی و باران و شرشر ناودان را می‌دهد و پرتت می‌کنـد به خاطراتی دور و نزدیک. به خاطراتی دور،  قبل از پیـدایش تلویزیون سیاه و سفیـد تا خاطراتی که شایـد دو روز هم از آن نگذشته، همین‌قدر نزدیک. همان‌قدر آلزایمرناپذیر و همین‌قدر دلنشین.

جشن ۹۰ سالگی استاد ناصر مسعودی خواننده‌ی پر آوازه گیلان مصادف شده با دوره‌ای که موسیقی سیر تحـول خوبی را مانند حوزه‌های دیگـر پشت سر نمی‌گذارد. مخصوصا موسیقی محلـی و فورکلور ما. نه از اشعـار و ترانـه‌های پرشور گذشته خبری‌ست و نه آهنگساز و خواننده‌ای که اثری فاخر خلق کند.

این هم از شانس ماست که همانند شما هر صد سال یک بار پدید می‌آید و اکنون در ۹۰ سالگی‌تان خواننـده‌ای که به گرد پای شما برسد در وادی موسیقی گیلان ظهـور نکرده است.

 

علی عباس‌زاده

روزنامه‌نگار


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *