• صفحه نخست
• درباره ما
• تماس با ما

شمال ما: فیلم سینمایی «عزیز» به نویسندگی «جمیله دارالشفایی»، کارگردانی «مجید توکلی» و تهیه‌کنندگی «سیدعلی احمدی»، داستان مادری مبتلا به آلزایمر را روایت می‌کند که در مرز گذشته و حال سرگردان مانده است. این فیلم احساسی و درگیرکننده، مخاطب را به دنیای پیچیده ذهن مادری می‌برد که مفهوم عشق را با زمان درآمیخته است. عزیز، شخصیت مادر این فیلم، گرفتار سفری بی‌بازگشت به گذشته است و برای فرار از تلخی‌های اکنون و رسیدن به آرامش عشق و امنیت به خاطراتی در گذشته چنگ می‌زند تا در آن‌ها‌ احساس آرامش ‌کند.

«مجید توکلی» فیلم خود را با بهره‌گیری از لوکیشن‌های ناب شهرهای لنگرود و بندرانزلی و استفاده مطلوب از ظرفیت‌های زبان گیلکی در فضایی قرار داده که حس و حال داستان را عمیق‌تر و ملموس‌تر می‌کند. انتخاب زبان گیلکی تصمیمی هوشمندانه بود که به اصالت و باورپذیری داستان افزوده است. «روزبه حصاری» و «آزاده صمدی» و همچنین بازیگران توانمند گیلانی «بهمن صادق‌حسنی»، «رضا عباسی»، «شیرین محسنی»، «عقیق بلوری» و نیز «فاطمه محمدی» با بازی‌های طبیعی خود، این حس را تقویت کرده‌اند و فیلم را از سطح یک روایت معمولی فراتر برده‌اند.

«فاطمه محمدی» به خوبی و به دور از اغراق، عشق، آشفتگی و دردهای شخصیت عزیز را به نمایش می‌گذارد و «روزبه حصاری» در نقش انوش به شکل قابل قبول، بحران درونی یک فرزند را که میان احساس مسئولیت امروز در قبال مادر و زندگی آینده با همسر گرفتار شده، ارائه می‌دهد و «آزاده صمدی» در نقش نامزد انوش نیز تنش و فشار ناشی از این موقعیت عجیب و دردناک را به شکلی باورپذیری بازتاب می‌دهد.

عزیز تنها یک فیلم درباره بیماری آلزایمر نیست؛ بلکه اثری قابل تقدیر است که عمیق‌ترین ترس‌های انسان را به تصویر می‌کشد؛ ترس از فراموش‌شدن، از دست‌دادن و ناتوانی در تغییر سرنوشت. «مجید توکلی» با روایتی روان، فضاسازی قدرتمند و استفاده از مولفه‌های بومی، فیلمی ساخته که در فرم و محتوا تاثیرگذار است. ایده جذاب، کارگردانی هوشمندانه، بازی‌های درخشان، موسیقی دلچسب و پایان‌بندی عالی، عزیز را به اثری ماندگار تبدیل کرده که تا مدت‌ها در ذهن مخاطب باقی می‌ماند و او را درگیر می‌کند.

«به خاطر کندن گل سرخ ارّه آورده‌اید؟

چرا ارّه؟

فقط به گل سرخ بگویید: تو، هی تو

خودش می‌افتد و می‌میرد!

(بیژن نجدی)