قشری که دیده نمیشوند؛
شمال ما: درحالی که کارمندان رسمی شهرداری رشت با دریافت عیدی، پاداش و بن کالا، سال جدید را با آسودگی خاطر نسبی آغاز کردند، رانندگان استیجاری این مجموعه در مظلومیت و بیپناهی، بدون هیچ حمایتی، در عید نوروز و شبهای قدر ماه مبارک رمضان شرمنده خانوادههای خود شدند. این رانندگان که سالهاست صادقانه در خدمت شهرداری رشت هستند و در ماموریتهای این مجموعه همچون پرسنل رسمی حضور موثر دارند، با دستمزد ناچیز و هزینههای کمرشکن، تنها به جرم شرکتیبودن در سایه بیتوجهی مسئولان روزگار میگذرانند.
رانندگان استیجاری شهرداری رشت به دلیل آنکه خود مالک خودرو هستند، تمام هزینههای خودرو (استهلاک، تعمیرات، روغن، بنزین و…) را متحمل میشوند و در پایان هر ماه، حقوقی که دریافت میکنند، تنها صرف هزینههای جاری خودرو میشود و به جز اندکی، چیزی برای امرار معاش باقی نمیماند. با این وجود، آنها همچنان بدون هیچ تضمین شغلی، از حداقل مزایای قانونی نیز محروم هستند.
در روزهای پایانی سال ۱۴۰۳، مسئولان شهرداری رشت وعده داده بودند که با توجه به زحمات زیاد این رانندگان، مبلغی بهعنوان عیدی و پاداش به آنان پرداخت خواهد شد که این وعده روزنهای از امید را در دلهای آنان روشن کرد، اما در نهایت چیزی جز سراب نبود. وعدهای که تنها در حد حرف باقی ماند و نتیجه آن، دستهای خالی رانندگان برای شب عید و ماه مبارک رمضان بود. بسیاری از این رانندگان متاهل و دارای یک، دو و یا چند فرزند هستند و دغدغه تامین هزینههای ایام عید را دارند، اما مشکلات آنان در هیاهوی بیتفاوتی آخر سال مسئولان شهرداری رشت و برگزاری نشستهای رسانهای گم شد.
چگونه نهادی که بدون این نیروهای زحمتکش قادر به انجام وظایف خود نیست، آنان را اینچنین نادیده میگیرد؟ آیا عدالت حکم نمیکند که شهرداری رشت همانطور که کارکنان رسمی خود را تحت حمایت مالی قرار میدهد، از این رانندگان نیز حمایت کند؟ پس کی وقت آن میرسد که بیعدالتیها پایان یابد و حقوق این قشر مظلوم به رسمیت شناخته شود؟ آیا مسئولان شهرداری رشت صدای اعتراض این رانندگان را میشنوند؟ مسئولان بالاتر چطور؟
تمام حقوق مادی و معنوی این سایت برای " شمال ما " محفوظ میباشد.
طراح و کدنویس " گیل دیزاین "
دیدگاهتان را بنویسید