شمال ما: آیا با این اقدام مدیران شهری، سدهای لاستیکی خود به معضلی جدید برای محیطزیست و سلامت مردم شهر رشت تبدیل خواهند شد؟
یکی از اعضای شورای شهر رشت برای حل مشکلات رودخانههای زرجوب و گوهررود که سالهاست به معضلی زیستمحیطی در قلب شهر رشت تبدیل شدهاند و نیازمند احیا هستند، پیشنهاد ساخت سدهای لاستیکی داده است. اما آیا این اقدام میتواند به بهبود وضعیت رودخانهها کمک کند یا تنها به ایجاد بحرانی تازه در محیطزیست و سلامت عمومی منجر خواهد شد؟
انباشت فاضلاب و تشدید آلودگی
رودخانههای زرجوب و گوهررود به دلیل ورود پسابهای صنعتی، کشاورزی، فاضلابهای شهری و زبالههای بیمارستانی، از آلودهترین رودخانههای کشور به شمار میروند. احداث سدهای لاستیکی در چنین شرایطی، نهتنها باعث احیای این رودخانهها نمیشود، بلکه منجر به راکد شدن فاضلاب، افزایش بوی تعفن و گسترش بیشتر آلودگی خواهد شد. در واقع سدهای لاستیکی جریان آب را کند کرده و باعث رسوب آلایندهها و ذرات معلق در بستر رودخانهها میشوند. این مسئله نهتنها کیفیت آب را کاهش میدهد، بلکه رودخانهها را به مخزنی از لجن و سموم تبدیل خواهد کرد.
افزایش بیماریهای عفونی و تهدید سلامت شهروندان
آب راکد، بهویژه زمانی که با فاضلاب خام و آلایندههای شیمیایی آلوده باشد، محیطی مناسب برای رشد باکتریهای خطرناک و بیماریزا ایجاد میکند. این وضعیت میتواند خطر بروز بیماریهای عفونی نظیر وبا، هپاتیت، بیماریهای پوستی و عفونتهای گوارشی را افزایش دهد.
هزینههای هنگفت، بدون حل مشکل اصلی
در حالی احداث سدهای لاستیکی در شهر رشت مطرح شده که مسئله اصلی رودخانههای این شهر، نبود سیستم تصفیه فاضلاب مناسب و ورود گسترده آلاینـدهها به این رودخانـههاست. این سدها بدون وجود تصفیـهخانههای مجهز و کنترل ورود فاضلاب، نهتنها بیفایده خواهند بود بلکه موجب هدررفت منابع مالی و تشدید بحـران زیستمحیطی خواهند شد. اگر تصفیـهخانهها احداث نشـوند، سدهای لاستیکی فقط فاضلاب را پشت خود جمـع کرده و مشکلات زیستمحیطی را دوچندان خواهند کرد. در نتیجه بهتر است منابع مالی صرف بهبود شبکه فاضلاب و مدیریت پسماندهای شهری شود.
راهحل واقعی چیست؟
پیش از اجرای طرحهایی مانند سدهای لاستیکی، باید ورود فاضلابهای شهری و صنعتی به رودخانههای زرجوب و گوهررود متوقف شود. توسعه شبکه فاضلاب، احداث تصفیهخانههای استاندارد و مدیریت اصولی پسماندها، تنها راهکار پایدار برای احیای این دو رودخانه است.
آیا مدیران شهری قبل از اجرای طرحهای پرهزینه و پرریسک، به فکر حل ریشـهای معضـلات این رودخانهها خواهند بود یا سدهای لاستیکی خود به معضلی جدید برای محیطزیست و سلامت مردم شهر رشت تبدیل خواهند شد؟
دیدگاهتان را بنویسید