علی عباسزاده
شمال ما؛
این روزها کلمه جدیدی میان فعالان و دلسوزان محیط زیست باب شده بهنام «درختداری». واژهای در مقابل درختکاری تا خلاءهای پسا درختکاری را بیان کند.
از آنجایی که مسئولان بزرگوار در این هفته (منابع طبیعی) با کاشت نهال به شکل نمادین این سنت حسنه را پاس میدارند و با پخش تصاویر کت و شلواری و بیل به دست به همه نشان دهند که چقدر درخت میتواند اهمیت داشته باشد اما این درختداری است که اهمیتش بسیار بیشتر از کاشت آن است.
چون درختان به اشکال مختلف سر از خاک برمیآورند اما نگهداری و مراقبت پس از آن است که مهم است و میتواند توانایی و درک والای یک مدیر را نشان دهد. در همین سو در طول سالیان اخیر که کاشت نهال تبدیل به ویترینی برای مدیران شده و میرود در فایل رزومهشان قرار میگیرد و تمام، پسا کاشت نهال و درخت را باید دریابیم.
به خاطر ندارم نهالهای کاشته شده در سالیان اخیر به درخت تبدیل شده باشند. اکثر آنها در اثر پدیدهی رهاشدگی توسط مدیران یا میسوزند یا توسط برخی همشهریان از ریشه کنده میشوند.
بنابراین آنچه بیشتر از ژست کاشت نهال اهمیت دارد مراقبت و نگهداری از آنان است تا به درختی تناور تبدیل شوند و آنچه که ضرورت وجود یک درخت در سطح شهر برای استفاده از سرسبزی، زببایی، سایهگستری و اکسیژنسازی و پاکسازی هوای آلودهی شهرهاست قطعا از خود کاشت آن مهمتر است.
اینجاست که بحث درختداری نمود پیدا میکند و معضلی که طی دهههای اخیر همه با آن مواجهیم. اکثر درختان کاشته شده در سطح شهرهای استان و کشور، مربوط به سالیان دور میباشد اما بسیاری از آنها در اثر اهمال مدیران وقت و عوامل انسانی (برخی شهروندان سودجو) یا نابود شده و یا پوسیده و در حال نابودی هستند.
این خود نشان میدهد که درختداری نزد بسیاری از مدیران اولویت نبوده و بلکه به بهانههای مختلف از جمله درآمدزایی (برای شهرداریها) مورد قلع و قمع قرار گرفتهاند. البته بودند اندک مدیران دلسوزی که از درختان سطح شهرها دفاع کرده و جلو قطع بیدلیل و بیرویه آنها را گرفتهاند.
بخش دیگر ماجرا نامی است که برای این هفته در تقویم گذاشتهاند: هفته منابع طبیعی. کشور ما از غرب تا جنوب و تمام نوار شمالی را رشته کوههای زاگرس و البرز پوشانده، رشته کوههایی که بخش بسیار اعظم آنها دارای پوشش گیاهی و درختیست، از درختان با ارزش بلوط زاگرس گرفته تا جنگلهای هیرکانی البرز، نعمتهای ارزشمند خدادادیست که کمتر کشوری از آن بهرهمند است.
دو رشته کوه عظیمی که هر قلهاش چون ستونی استوار آب و خاک این سرزمین را در خود نگهداشته و هوای ایران عزیزمان را هر دم جانی تازه میبخشند. بر هیچ کس پوشیده نیست که طی دهههای اخیر جنگلها نابود شده و از میزان حجم درختان آنها کاسته شده و به مصارف سودجویان رسیدهاست.
دادن مجوزهای غیرقانونی یا فراقانونی توسط برخی مدیرانی که در ادارهشان ژست کاشت نهال میگیرند و جلو دوربین خبرنگاران سخنان غرا سر میدهند و برای متبرک ساختن جملات خود از احادیث و آیات استفاده میکنند اما در پشت میزشان که قرار میگیرند، میشوند آنکه نباید بشوند.
مدیران و مسئولان عزیز نظام جمهوری اسلامی با توجه به اینکه در دین اسلام هم بدان اشاره شده؛ والله بالله تالله حفظ منابع طبیعی، جنگلها، درختان و مراتع، کوهها و سواحل، رودخانهها و تالاب و دریا بسیار بسیار مهمتر از کاشت نهال و ژستهای پر طمطراق شماست.
منتشرشده در هفتهنامه ۴ دی
تمام حقوق مادی و معنوی این سایت برای " شمال ما " محفوظ میباشد.
طراح و کدنویس " گیل دیزاین "
دیدگاهتان را بنویسید