• صفحه نخست
• درباره ما
• تماس با ما

شمال ما.

دکتر سید ولی اله موسوی:

 در تعطیلات نوروزی فرصتی پیش آمد تا از میدان سید جمال الدین اسدآبادی (سبزه میدان رشت) عبور کنم. مشاهده تندیس چهار تن از چهره های بین المللی گیلان فرصت درنگ و توقف را بوجود آورد. با دیدن تندیس این بزرگان ابتدا به پدید آورندگان این اثر با ارزش درود فرستادم اما دقت در سایر وجوه این اقدام شایسته تقدیر، موجب شد تا از جانب مدیران ذیربط (که قطعا فرصت دیدن مجدد این اثر ماندگار را نداشته اند) بخاطر غفلت ها و فراموشی این اثر ملی احساس تأسف کنم.

برای اطلاع کسانی که اخیرا توفیق دیدن سبزه میدان رشت را نداشته اند، عرض می کنم که در داخل سبزه میدان رشت حوضچه و آب نمائی تعبیه شده که تندیس پروفسور حسن اکبرزاده و پروفسور فضل الله رضا(از ریاضی دانان بزرگ جهان) و پروفسور مجید سمیعی (جراح برجسته مغز و اعصاب) و شادروان دکتر محمود بهزاد (پدر زیست شناسی نوین ایران) در پیرامون آن نصب گردیده است. اما احساس شرمندگی چرا؟

اولا اصلا برخی از کلمات درج شده در معرفی شخصیت های فوق الذکر غلط است. ثانیا تندیس ها از رنگ و رو افتاده و نیاز به رنگ آمیزی مجدد دارد. ثالثا حوضچه خالی از آب است و آب نماها حتی در ایام تعطیل (از جمله تعطیلات نوروزی) کار نمی کند و روشن نمی شود و…

دوستان عزیز؛ سبزه میدان رشت از سالهای طولانی تاکنون محل مراوده و هم نشینی بازنشستگان بوده است که در آنجا به یادآوری خاطرات تلخ و شیرین گذشته می پردازند. اگر فضای آنجا مفرح شود برای ایشان بسیار دلپذیر خواهد بود، همین طور با توجه به محل استقرار این میدان در مرکز شهر، محلی برای نشستن و استراحت مسافران و گردشگران است که علی القاعده شهرداری و سازمان میراث فرهنگی باید برای آنها برنامه داشته باشند.

دوستان عزیز؛ طلوع ستاره های درخشان دیگری مثل پروفسور فضل الله رضا و پروفسور مجید سمیعی  در استان گیلان چند سال دیگر طول خواهد کشید، معلوم نیست اما معلوم است که با غروب این ستاره ها تا مدت مدیدی دست مان خالی خواهد شد. پس قدر این چهره ها را بدانیم و به وجود آنها افتخار کنیم و آنها را به سایر هموطن ها نشان دهیم و مهم تر از همه این ها، ما نیاز داریم در راستای هویت مندی جوانان گیلانی، الگوهای بزرگ را به آنها نشان دهیم تا بجای الگوگیری با تکیه بر مدل های خارجی بر الگوهای خودی تکیه دهند. مدیران محترم دستگاههای اجرائی باید بدانند هر اقدام آنها می تواند یک شأن فرهنگی داشته باشد و غفلت از شئون فرهنگی جامعه بویژه برای کلان شهر رشت (در گذار از زندگی سنتی به مدرنیسم) می تواند پیامدهای منفی جبران ناپذیری بر جای بگذارد.

واقعیت این است که شمار دردانه های علمی و فرهنگی ما خیلی  زیاد نیست اما قدر و قیمت هر یک از آنها بسیار زیاد است و ما در آستانه یکصد سالگی برخی از آنها هستیم. شایسته است از هم اکنون زمینه های برگزاری جشن تولد یکصد سالگی ایشان توسط شهرداری و شورای شهر رشت برنامه ریزی شود. قبل از آنکه آنها را از دست بدهیم، باید حلقه های اتصال و پیوند معنوی ایشان با زادگاهشان (گیلان) را محکم کنیم. اگرچه شادروان دکتر محمود بهزاد اینک در میان ما نیست، اما یاد افتخارات علمی شان در خاطره تاریخ همیشه ماندگار است. خانه پروفسور حسن اکبرزاده در جوار مسجد صفی هنوز پابرجاست و در میان ماست. پروفسور مجید سمیعی هنوز در صحنه های بین المللی (بی آنکه سهم ایران و گیلان را فراموش کرده باشد) افتخار آفرینی می کند و پروفسور رضا در آستانه یکصد سالگی یکی از پرفروغ ترین ستاره های آسمان شهر ما در دهکده جهانی است. حق شان را یک به یک باید ادا نمائیم و در برابر ایشان ادای احترام کنیم. البته نباید ادای احترام به ستاره های دیگر شهر را فراموش کنیم. اینک باید در فکر گرامیداشت فرزانگانی چون استاد خمامی زاده (گیلان شناس) و دکتر تائب (تاریخ زنده طب و طبابت گیلان) و بزرگمردان دیگر گیلانی باشیم و آنها را به گرمی بنوازیم و بر چشم سر بنشانیم. این از وظایف نهادهای علمی و فرهنگی (بویژه  شورای شهر و شهرداری رشت) است که با فعال کردن معاونت فرهنگی و اجتماعی در تشکیلات خود، شهروندان طراز اول شهر را به نمایندگی از سوی جامعه پاس بدارند. ما به فرهیختگی و آزادگی شهره ایم و باید فرهیختگی خود را در عمل نشان دهیم. چنین باد انشاءالله

عضو هیات علمی دانشگاه گیلان  و مدیر مسئول هفته نامه مسائل روز