برخی از این آموزشگاه ها جهت جذب و جلب توجه هنرجویان این رشته از راه های گوناگونی استفاده می کنند. بطور مثال یا با آوردن افرادی به اصطلاح “چهره” از سینما و تلویزیون و یا با این تضمین که هنرجو یا کارآموز پس از مدت کوتاهی که دوره دید، توسط مدیر آموزشگاه  در تلویزیون و یا تئاتر به کار گرفته خواهد شد.

البته این آموزشگاه ها همیشه با نقدهایی هم همراه بوده است. بطور مثال کیوان خسرو مرادی از بازیگران نسل قدیم تئاتر گیلان که بیش از پنجاه عنوان اولی در زمینه تئاتر در کشور را در کارنامه دارد به خبرنگار خزر گفت: ” هرچند ممکن است که با این حرف ها برای خود دشمن تراشی کنم، اما با صراحت باید اعتراف کنم که در حال حاضر اکثر آموزشگاه هایی که در گیلان هست چیز خاصی به هنرجویان نمی آموزد و من تنها راه موفقیت فرد هنرجو را ورود به دانشگاه و پیگیری و ادامه تحصیل در رشته مورد نظر می دانم.”

خسرو مرادی ادامه داد: ” البته این پیشنهاد من نیست ولی مجبورم این پیشنهاد باقیمانده در این وضعیت را بدهم. خودم مخالف هستم و اگر بخواهم راه دیگری توصیه کنم نیاز به تفسیر دارد. اگر وارد آموزشگاهها بشوند راه به جایی نخواهند برد، من مطمئنم . دنبال درسش بروند، حداقل خیالشان راحت است که در دانشگاه تهران اساتیدی هستند که این هنر را می شناسند و دچار آموزشهای غلط نمی شوند.”

وی در پایان افزود: “بسیاری از افراد را دیده ام که آموزشهای غلط دیده اند و این غلط را آنقدر تجربه کرده اند که در ۵۰ سالگی چیزهایی را می گویند که شرحشان در این فرصت نمی گنجد! “

محمد پورجعفری یکی دیگر از کارگردانان تئاتر در گیلان به خبرنگار ما گفت: “ما در آموزش واقعاً مشکل داریم. به باور من فضای آموزشی تئاتر استان، مرداب گونه است. رو به پیشرفت نیست. دلیل عمده اش اینست که اداره ی ارشاد باید نظارت خود را بر آموزشگاههای نمایشی سر و سامان بدهد. چطور ممکن است در یک کارگاه یکروزه با شهریه ی بالا ما بازیگر تحویل جامعه بدهیم؟”

وی ادامه داد: ” اصلا ممکن نیست. حتی اگر پیتر بروک را هم بیاوریم، در کارگاه یکروزه نمی تواند کسی را بازیگر کند. بازیگر در یک پروسه بوجود می آید.”

کارشناس تئاتر حوزه هنری گیلان با بیان این که سئوال من از برخی آموزشگاه ها این است که، چه ملاکی وجود دارد که یک نفر تدریس کند تصریح کرد: “چه کسی این ملاک را می گذارد؟ باز هم سوال دارم. دوستان هنرمند ما تا چه اندازه به مطالعه اشتیاق نشان می دهند؟ این پروسه باعث می شود که ما در یک بازه ی زمانی ده پانزده ساله تعدادی هنرجو داشته باشیم که نسبت به قبل پسرفت کرده باشند. اگر تئاتر یک علم است باید به روز باشیم.”

محمد پورجعفری در پایان با بیان اینکه در بخش آموزش مشکل داریم افزود: “رشت را کلانشهر می نامیم اما هنوز یک دانشگاه هنرهای زیبا هم ندارد!”

پس از اینکه سخنان این دو هنرمند را شندیم به سراغ یکی از پیشکسوتان تئاتر در استان گیلان رفتیم. سیدغلامرضا میرمعنوی که حدود نیم قرن از عمر خود را در این عرصه گذرانده است به خبرنگار خزر گفت: ” یک نگاهی به تبلیغات آموزشگاه های سینمایی بیاندازید! سال گذشته یکی از بازیگران تلویزیون از تهران به رشت آمده بود و شرکتی سینمایی تاسیس کرد، اما اسم تئاتری برای آن انتخاب کرده بود!”

وی ادامه داد: “از طرفی هنوز مجوز رسمی از وزارت فرهنگ و ارشاد دریافت نکرده امّا آموزش بازیگری می داد! هنر پیشگانی را نیز از تهران دعوت کرد تا مردم فریب چهره آنها را بخورند ! و به آن آموزشگاه بروند.”

این پیشکسوت تئاتر و تلویزیون گیلان ادامه داد: “حرمت معلم بودن را از بین برده اند، استاد بودن تعریف دیگری پیدا کرده است ، اگر اینطور باشد عزت ا… انتظامی و علی نصیریان باید تدریس می کردند ، معلمی یک مقوله دیگر است ، نه اینکه فرد به عنوان چهره سینمایی یا تلویزیونی تدریس کند ! بطور مثال فلان بازیگر جوان که مجموعاً به اندازه انگشتان یک دست هم کار تئاتر و تلویزیون نکرده (اشاره به نام یکی از بازیگران جوان و چهره تهرانی که چندی پیش یکی از آموزشگاه ها او را برای تدریس دعوت کرده بود.) چه چیزی بلد است تا آموزش دهد ؟ من از این فرد ۴ سئوال می پرسم و او هم از من ۴ سئوال بپرسد ، اگر توانست ۴ سئوال مرا جواب دهد!!.”

میرمعنوی در پایان با بیان اینکه واقعا فضای آموزشگاه های ما آلوده است، تاکید کرد: ” بسیاری از آموزشگاه های استان کارگردانان تلویزیون را می آورند به بهانه اینکه هنرجو را در تلویزیون به بازی بگیرند و این مدرس اصلا رشته اش بازیگری تئاتر نیست و فقط از نام این افراد استفاده می کنند تا هنر جو در اختیار بگیرند و از کلاس صد نفره طبعا ۴ نفر وارد تلویزون می شوند، این موضوعات باید نقد شود. اهل قلم بروند و گزارش تهیه کنند که خروجی این آموزشگاه ها چیست؟”

علی حاجعلی عسکری یکی دیگر از پیشکسوتان و پژوهشگران تئاتر نیز در خصوص آموزشگاه های تئاتر گیلان سخنان تامل برانگیزی را مطرح و به خبرنگار ما گفت: ” به عقیده من هیچ کس در این آموزشگاهها چیزی یاد نمی گیرد!”

این پیشکسوت تئاتر گیلان ادامه داد: ” اگر من با قریب شش دهه فعالیت در این عرصه، الان بیایم خیلی آکادمیک و دانشگاهی تدریس تئاتر کنم ، هیچ کس در کلاس های من نمی آید! فقط کافی است آقای x که در تلویزیون سریال می سازد و یا یک چهره را از تلویزیون را بیاوریم! آن وقت ببینید چه استقبالی می شود.”

این هنرمند گیلانی تاکید کرد : ” که به نظر من این کار مانند آوردن مُدل و مانکن در بازار است . البته کسانی هستند مانند آقای کاکا سلطانی که استاد دانشگاه است یا قطب الدین صادقی ، اینها اساتید دانشگاه هستند و ربطی به سینما و تلویزیون ندارند و معتقدم اگر کسی برود زیر نظر آنها بخواهد تعلیم ببیند موفق است. به عقیده من استاد تئاتر بازیگر نیست ، مرحوم حمید سمندریان استاد بزرگ و برجسته تئاتر بود، اما بازیگر نبود!”

وی در پایان اظهار داشت: ” استاد و مدرس تئاتر بازیگری نمی کند، در نهایت کارگردانی می کند.”

منبع: خزرآنلاین