شمال ما: در روایات می خوانیم: «اِتّقوا المُحقّرات من الذّنوب فانّها لاتغفر»[۱]: از گناهان کوچک پرهیز کنید که بخشیده نمى شود.
شاید به این دلیل که در گناهان کوچک، انسان احساس شرمندگى نمى کند و لذا به فکر توبه هم نمی افتد، بلکه جسارت و جرأت او بر تکرار آن زیاد و زمینه اى براى بخشش فراهم نمی شود. اگر کسى که مقدار کمى بدهى دارد، به طلبکار بگوید: تو که از من طلبى ندارى، مقدارى که می خواهى ارزشى ندارد، او طلب خود را نمی بخشد، ولى اگر مبلغ بیشترى بدهکار باشد و نزد طلبکار آید و عذرخواهى کند، طلبکار یا به او مهلت می دهد و یا او را می بخشد. آرى، طلبکار، مقدار کم را با جسارت نمی بخشد، ولى مقدار زیاد را ممکن است با عذرخواهى ببخشد.
پی نوشت:
[۱] وسائل، ج ۱۵، ص۳۱۰٫
کتاب تمثیلات حجه الاسلام قرائتی
دیدگاهتان را بنویسید