رویای آسیایی‌شدن؛



امیر رمضانی کینچاه

شمال ما؛

اولین بار مدیرعامل تیم پگاه گیلان بود که وعده آسیایی‌شدن این تیم رشتی را داد اما سرنوشت پگاه از آسیایی‌شدن به سقوط به لیگ پایین‌تر ختم شد تا نشان دهد معادلات فوتبال با شعار حل نمی‌شود. پگاه گیلان نه تنها آسیایی نشد بلکه سقوط کرد تا یک بار دیگر ثابت کند که شرکت در یک لیگ معتبر و حضور در صدر فوتبال کشور شرایط خاص خودش را می‌طلبد و نیاز به زیرساخت، برنامه‌ریزی منسجم، بنیه قوی مالی و… دارد و تنها با شعار و رویاپردازی کار پیش نمی‌رود.

البته رویای آسیایی‌شدن یک تیم رشتی فقط مربوط به آن برهه زمانی نبود و پس از مواجه شدن پگاه با مشکلات متعدد، واگذاری و تغییر نام به داماش، نوبت مدیرعامل جدید بود که شعارهای زیبا و هوادارپسند سر دهد و دم از آسیایی شدن بزند و بدین طریق مقدمات نابودی این تیم را بچیند. پس از آنکه فوتبال روی غم‌انگیز خود را به داماشی‌ها نشان داد و هواداران این تیم را به کما برد؛ گویی حال نوبت هواداران سپیدرود رشت است که شعار زیبا و البته فریبنده آسیایی‌شدن را بشنوند. سپیدرودی که صعودش به لیگ برتر با توجه به اینکه مالک نداشت و از مشکلات مالی بسیاری رنج می برد و حتی بازیکنانش قرارداد دو فصل را طلبکار بودند، چیزی شبیه معجزه بود.

صعود شیرین تیم سپیدرود به لیگ برتر این‌بار هم با واکنش‌هایی جالبی همراه است و برخی از مسئولین صحبت از آسیایی‌شدن این تیم می‌کنند. غافل از آنکه نگاهی به واقعیت‌ها و زیرساخت‌های لازم تحقق این رویا نگاهی بیندازند. در حالی شاهد آسیایی‌سرایی برخی از مسئولین هستیم که تیم سپیدرود حتی مالک مشخصی ندارد؛ مسئله‌ای که داد مسئول برگزاری رقابت‌های لیگ برتر را هم در آورده است و حتی ممکن است مجوز حضور برایش صادر نشود!

کاش مسئولان بدانند که مشخصا حمایت از تیم‌های شهر رشت نباید با شعارهایی غیرواقعی همراه باشد. سپیدرود رشت برای موفقیت در لیگ برتر نیاز به حمایت معنوی و مالی دارد. قطعا جنگیدن با پرسپولیس، استقلال، تراکتور و غول‌های دولتی کشور که از هیچ بریز و بپاشی رویگردان نیستند برای یک ارتش خسته و هوادارانی شعارزده کار دشواری خواهد بود.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *