وقتی که سخن از معرفی این جاذبه ها برای بازدید توریست و توسعه ی صنعت گردشگری می شود لیستی از بناهای تاریخی موجود در استان توسط نهادهای مختلف علی الخصوص اداره ی کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی گیلان در قالب بروشورها ارایه و اطلاع رسانی می شود .

دراین میان، شهرستان رشت از مکان های تاریخی بهره می برد که دارای قدمت چند صد ساله و بیشتر هستند و بسیاری از مکان های تاریخی که نام برده می شوند به دلیل عدم دسترسی گردشگران به مسیرهای منتهی به مکانها و عدم وجود تابلوهای راهنما، مورد بازدید قرار نمی گیرند .

از سوی دیگر مکان هایی نیز در شهر رشت وجود دارند که در گذشته در لیست اماکنی که باید مورد حفاظت قرار گیرند توسط میراث فرهنگی ثبت شده اند اما متاسفانه هیچ گونه تلاشی برای حراست و نگهداری از این اماکن صورت نمی گیرد .

پل خشتی چمارسرای رشت یکی از این آثار تاریخی است که به دلیل عدم توجه ی اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری گیلان در حال تخریب می باشد و اطراف این پل به مکانی برای ریختن زباله و نوخاله های ساختمانی تبدیل شده است .

.

این پل  که توسط حاکم خسروخان گرجی بین سالهای 1230-1234 هجری قمری ساخته شده و مدتها شاهراه ارتباطی بین رشت-فومن بوده و محل گذر بسیاری ازسرداران نهضت جنگل از جمله میرزا کوچک خان جنگلی  نیز بوده است، با ساخت پل جدید و  روگذر شهدای گمنام رشت و در حد فاصل بین  بقعه ی دانای علی (ع) و میدان شهدای گمنام قرار گرفته و از نظرها پنهان گشته است  ودر حال تخریب می باشد.

جای بسی تاسف است که این اثر با شماره 2376 درمورخ 1387/05/25 در سازمان میراث فرهنگی  کشور ثبت شده است در زیر تلی از علفهای هرز و در احاطه یلوله های مختلف آب و فاضلاب قرار گرفته و کسی به فکر آن نیست .

آیا اداره ی کل میراث فرهنگی ، گردشگری و صنایع دستی استان گیلان که متولی حفظ و حراست از چنین اماکن تاریخی است نباید نظری به این مکان داشته باشد و اگر این پل در واقع دارای ارزش تاریخی چندانی نیست پس چرا به ثبت این سازمان درآمده است ؟

فلسفه ی ثبت چنین مکانهایی در حوزه ی میراث کشور آیا نکته ای غیر از مرمت و حفظ و حراست از این مکانهاست؟